------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ مرداد ۱۴, چهارشنبه

معمای بی جواب جنرال دوستم درفاریاب

اشاره: یک موقعیت معلق درشمال حاکم است.


جنرال دوستم در یک جلسه در مرکز ولسوالی قیصار گفت:

« آن عده ازطالبانی که احساس کردند وحقایق را دانستند از جنگ دست بکشند آغوش دولت اسلامی افغانستان به روی شان باز است. »
این یک پیشنهاد کلی به شیوۀ سال های اعلام «مصالحه ملی» در زمان دکترنجیب الله است. درآن زمان، اگر پاکستان، امریکا وغرب مانع فروپاشی جبهات مجاهدین نمی شدند، سیاست نجیب شبکه های تشکیلاتی گروپ های مسلح را درهرمنطقه به مرور زمان متلاشی می کرد. اما حالا اوضاع فرق می کند. طالب، برای پیوستن به دولت یا گردن نهی به امر صلح، آفریده نشده؛ طالب، برای پیشروی قاطع ساخته شده و اگر شرایطی رسید که دیگر کارایی ندارد، درتشکیلات دیگری تنظیم می شود یا دربدترین حالت، منهدم می شود.
یک حالت استثنایی درسرنوشت طالب درین شب ها و روز ها این است که نفرات آن ها از چند دسته گی و بحران داخلی خسته و کم هزینه شوند. آنگاه به پیشنهاد دلخوش کن داعش ( دولت خراسان) برای دریافت حقوق ماهوار چند برابر قبلی، همه به خلیفه اسلامی داعش بیعت کنند. این مسأله را جنرال دوستم دقیق درک می کند. او درآن جا مرکز گرفته است تا منطقه از کنترول برون نشود و یا ناگهان یک هرج ومرج حادث نشود. فقط حضور دوستم درشمال، هدفش حفظ توازن کوتاه مدت در آن جاست.

حال معلوم نیست که جنرال دوستم، دفتر ودیوان را درکابل خالی رها کرده، درشمال چه می کند؟ وقتی رئیس جمهور اجازه هجوم بر لانه های تروریزرا نمیدهد؛ بدون شک دلایلش را به جنرال شرح داده است. دیگرچه لازم که همه روزه مسئولیت نجنگیدن با طالب را به گردن رئیس جمهور می اندازد. بهتر است اصل دلایلی را که رئیس جمهور برایش بیان کرده، به یک شکلی، به مردم بگوید و امر عقب نشینی قوت ها را صادر کند.
هزاران تن از افراد مسلح که درفاریاب سفربری شده، بلاتکلیف در میدان مانده اند و این حالت مصارف سنگینی را بر بودجه حکومت تحمیل می کند. اگر جنرال قصد دارد خط دفاعی بیاندازد، قضیه فرق می کند و بیش ازین از سرکوب طالب و تروریست ها کمپاین رسانه یی درست نکند. کسی که میجنگد، پیشاپیش دشمن را هشیار نمی کند. برق آسا عمل می کند وپس از ختم کار، زبان باز می کند.