------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ مهر ۱, چهارشنبه

حیوان کشی این چنینی، میراث عصر بربریت است.

به این خبر بسیار جالب که میرحیدر «مطهر» منتشر کرده، درنگ کنید.

مطهر نوشت: یک خبرک جالب: 
دو گاو به قیمت حدود پنج صد هزار افغانی را که برخی از باشنده گان یک بلاک در مکروریان سوم شهر کابل به منظور قربانی خریداری کرده بودند شب گذشته با قیچی سیم های خاردار از عقب بلاک دزدی شد.

اشاره:
از ورای همین خبر دو سطری می توان سهل و بدون اگر ومگر درک کرد که قربانی، تفننی است که زمینه جلوه نمایی آدم های شکم سیر و حرام خور را مساعد می کند. تریننگ کشتن حیوان به شکل انفرادی یا دسته جمعی، خوی بدوی و رسم ادواری است که تازه خط نیمه آدم ها از دد ها جدا می شد. نخستین گذار جانداران از مرحلۀ جانوری به نیمه جانوران دارای نیمه عقل است. اول ها، کشتار به وسیلۀ استخوان حیوانات عظیم الجثه یا تیغه های تراشیده شدۀ سنگ صورت میگرفت؛ بعد از گذار از عصر حجر به عصر آهن، آلات کشنده فلزی چنگال آدم نما های پت دار را زینت بخشید و کم کم کار صیقل فلز بالا گرفت، حربه های کشتار با طراحی های بهتری پدید آمد که پرافتخار ترین طرحش، شمشیر ونیزه های نوک دراز است.

پرسش ساده این است: آن دو گاو را غیر از گرسنه ها چه کسی دزدیده است؟ کسانی دزدیده اند که کم انرژی اند و به خوراک نیاز دارند. دربه در و خاک به سر اند. آنانی دزدیده اند که قربانی خدا فراموشی و بی عدالتی اجتماعی اند.
قربانی نیز در شرایط حاضر مثل حج رفتن است که فقط بی درد ها، فریب کاران واغلباً مارصفت ها و آزمندان، به چکر می روند و دکان نام برای خود شان باز می کنند. حج روی مفت به حساب هزینه دولت، یک مود شده است. حکومت فساد  سالار کرزی فهیم این رسم نا به جا را متداول کرد که قاچاقچیان، بچه بازها، ستون پنجم ها، فساد کاران و معاصیان کبیره با بهره برداری از بیت المال سالی دو باره و سه بار حج بروند و خوش باشند.
لقمه نان صد ها هزار افراد نادار و بی پناه، حیف و میل می شود تا همه پول ها به جیب شیوخی بریزد که یگانه وظیفه شان، تربیه تروریست، پرورش آدم کش و جنون زده های غیرقابل علاج است که بیایند خود را در جهادستان افغانستان بترکانند. تنها از افغانستان 25 هزار نفر که به هزار چل وول خود را به عربستان میرسانند، 25 هزار گوسفند سر بریده می شود. این جهال، سهل می توانستند غیر از هزینه رفت وآمد طیاره و اقامتگاه، 25 هزار گوسفند را برای نیازمندان افتاده در حاشیه جاده های کابل و دیگر ولایات تقسیم کنند.
اما نه! این کار که ثواب ندارد! ثواب همان است که بروند به انفاس اماره شان، از سوی عربستان مُهر تایید زده شود تا با همین قیافه و پوز و چانه در نخستین تاق بهشت برای شان جای مناسب ریزرف شود و آن جا اگر هیچ نباشد... حورهای تیار و آماده در خدمت شان است!
هیچ ایمانی حقیقی درقلب این جماعت وجود ندارد که چهار طرف شان، مردمان محتاج، وازده، شکست خورده، وارفته و کشتی شکسته ول میخورند؛ اما آن ها با شکم های گنده، صورت های سرخ گوشتالو، کله خود را می تراشند وبه جستجوی چیزی به راه می افتند که اگر کمی عقل خود را به کار بگیرند، همان اکسیر درسینه و روح خود شان است.