------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ مهر ۱۹, یکشنبه

تجمع هزاران ملیشه مسلح درکابل

دستگاه دولت وحکومت به یک قرارگاه اضطراری شباهت یافته است.


رئیس جمهور غنی در صحبت تصویری با قوماندان 203 تندر در زون جنوب شرق، بخشی از جوشش پنهان درونی خود را برون ریخت و گفت:
هیچ فردی اجازۀ مداخله در امور و مقرری های سکتور امنیتی را ندارد.

این پیام مبهم، یک دولت «سایه» را هدف گرفت که درحال طراحی است.  مخاطبان ظاهراً نا معلوم؛ اما خود را می شناسند. نیم رخ آشکار مخاطب، محور کاخ «سپیدار» است که نیمه رقیب دولت شمرده می شود و جلسات نخبه گان آن ها همه روزه، درکابل، بدخشان، بلخ و پروان جریان دارد. گزارش های دقیقی وجود دارند که شبه نظامیان طالب، درشهر کابل مستقر شده ووضعیت شهر شبیه روزهای آخر زمامداری دکترنجیب الله است.

«مداخله» کننده های مورد نظر دکترغنی، هم فرد استند؛ هم افراد. به نظر می رسد که نوک پیکان سخنان دکتر، به سوی رهبران و قوماندانان «مجاهدین» است. فشار بردکتر غنی پس  از سقوط کندز افزایش یافته است. گروه های «مجاهدین دولتی» از طرف خود، جهت حفظ ماتقدم، بسم الله محمدی را با تصویب استاد سیاف، قوماندان جبهه غیر رسمی مقرر کرده اند؛ اقدامی که شورای امنیت به آن کمترین ارزشی قایل نشده است.

پیش بینی عمومی برای وقوع یک تصادم، بین دسته جات «اشباح» درکابل دیگر امری نیست که مکتوم بماند. همه دست اندرکاران از آن آگاه اند. دولت، هزاران شبه نظامی طرفدار خود را از حوالی پایتخت وولایات به داخل ساختمان ها در درون شهر کابل جا به جا کرده است و این پروسه کماکان دوام دارد.

کشمکش بین نیمی از دولت وحکومت با نیمه ارگ نشین شدت گرفته است. اهانت لفظی رئیس جمهور به آدرس وکلای مخالف شورای امنیت ملی، که برضد استانکزی نامزد وزارت دفاع در مجلس قیام کرده بودند، برتشنج اوضاع افزوده است. اکنون به غیر از طالبان، یک دولت «سایه» نیز درحال شکل گیری است. مشکل دولت «سایه»، بی پولی و فقدان لوژستیک است. این اردوگاه، نخستین بار است که از آینده بیمناک شده، در کارزارسیاسی، شکست خورده و مارشال فهیم، بسم الله و قانونی، پل های عقبی شان را پیشاپیش منفجر کرده اند.

پاسخ دکترغنی، متوجه همین دسته بود. تا کنون، هیچ یک از تشکیلات های شبه نظامیان مجاهدین در مرکز وولایات از سوی ارگ به حیث بخشی از نیروی رسمی و قانونی درچهارچوب قوای مسلح پذیرفته نشده اند. گویا، نیروهای بین المللی نیز با مسلح شدن این گروه ها مخالف اند؛ به خصوص، سلاح دولت را دو باره به دست این ها نمی دهند. با این حال، از کابل اخباری میرسد که صد ها تشکیل مسلح جنگی با هم رقیب در خانه ها و مهمانخانه های دولتی و شخصی تجمع کرده اند. 
هم گروه های جهادی از آن چه در زیرپوست روزمره گی ها جریان دارد، مطلع اند و هم، رهبری دولت به یک قرارگاه سوق و ادارۀ سایه وار مبدل شده است.