------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ آذر ۳, سه‌شنبه

دکترعبدالله چطور به فکر حزب تحریرافتاد؟

خطرحزب تحریر با خطری که زالو های دو سره دولتی متوجه سرنوشت مردم کرده اند، بسا کمتر است.





دکترعبدالله، از زبان خودش به حیث مقام رسمی حکومت، در واقع دراقیانوس خبررسانی ها، بک بم اشتهاری را به نفع حزب حزب التحریر پرتاب کرد. وی از چه رو، ناگه، به فکر حزب التحریر افتاد؟ پاسخ این پرسش به زودی داده خواهد شد. او باید از شبکه های داعشی و مقابله با فساد داعشی درداخل دستگاه دولت احادیثی می گفت. آن چه وی در خصوص حزب التحریر بیان کرد، روحیۀ تقریباً عام جامعه کنونی افغانستان است؛ وکدام خطری شوک آور تلقی نمی شود.

 تروریست خواندن تحریر، هنوز زود است. هنوز گروهی میرغضب و آدم کش که از نام تحریری ها در صحنه ظهور کرده باشد؛ مقابل چشم دوربین ها آشکار نشده است. بدتر از حزب تحریر، مفتی های جنون زده یی اند که در سراسر کشور، به حمایت همین دولت، سرگرم بلوای تبلیغاتی اند.
دکترعبدالله که معمولاً با این مسایل کاری ندارد؛ چطور به یاد حزب التحریر افتاده است؟
فقر وفساد، انارشیزم و غصب وانحصار، بی دولتی و ته کشی بودجه دولت، خطری کمتر از تروریزم نوع حزب التحریر است؟
آن اهریمنانی که دختری را درکمال صلاحیت، زیر سنگ ها پارچه پارچه کردند، مگر خطری کمتر از حزب التحریر را متوجه امنیت اجتماعی کرده اند؟
غور را به مرکز سلاخی بدل کرده اند؛ راه کابل- غزنی به سوی هزاره جات به کنام دیو ودد تبدیل شده؛ مگر کسی در شورای وزیران در باره توقیف و مجازات عوامل جنایت و برادران شیطان، حرفی نمیگوید!
صدها کارگزار ظالم، هوش پرک و پول قاب، بودجه ضعیف دولت را آماج گرفته و برای جلو زنی از یکدیگر، بر سر وکله یکدیگر میزنند؛ دولت از حزب تحریر مردم را میترساند. گزارش هایی در دست است که  از پول غارت، درخارج از کشور، خانه ها می خرند و حتی پول قبض برق، آب، گیفت ( تحفه) را به حساب بانکی خانواده های شان واریز می کنند؛ اما هنوز هم انتظار دارند که مردم از حزب تحریر بترسند؛ نه از داروغه های اداری وشحنه های جیفه ومعاش.

عجیب است. درساعات روز و شب، صدها کودک درکابل، برای تصاحب زباله ها سرو روی یکدیگر را خونین می کنند؛ مگر زنبورهای زهری در اطراف غنی وعبدالله وز وز می کنند و هریک از 2 تا 15 و 20 هزار دالر به جیب میزنند؛ بی آن که هیچ کاری مفیدی برای مردم و کشور انجام داده باشند. شناعت احتمالی حزب التحریر با این ظلم غیرقابل توصیف برابر نمی آید.