------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ آذر ۱۱, چهارشنبه

«مشارکت پایدار» ناتو با پاکستان است.

12 هزار نظامی ناتو درافغانستان، هرگز علیه طالب وپاکستان استعمال نخواهد شد. این نیروهای خاص علیه روسیه وایران است.


به گزارش مصطفی «صدیقی»، ستولتنبرگ دبیرکل ناتو در نشست خبری دربروکسل، اظهار داشت که ناتو در مورد سه عنصر عمدۀ همکاری با افغانستان تمرکز خواهند کرد.

وی گفت:

" اول در مورد حضور نظامی ما، شمار نیروهای های مأموریت حمایت قاطع در جریان سال ۲۰۱۶ صحبت می کنیم. موضوع دوم مورد بحث این است که چگونه می توانیم کمپاین را برای گردآوری کمک مالی مورد نیاز برای تمویل نیروهای امنیتی افغانستان پس از سال ۲۰۱۷ میلادی است. و موضوع سوم در مورد افغانستان، بحث در بارۀ همکاری سیاسی با این کشور است. ما می خواهیم برنامه مشارکت پایدار را در همکاری با حکومت افغانستان ایجاد کنیم."

گزارشنامه افغانستان: تا همین یک ماه پیش، از تعداد نیروهای مستقر درافغانستان به طور آماری صحبت نمی شد. اعلام رقم 12 هزار نظامی ناتو که درپایگاه ها باقی میمانند؛ درست پس از تیره شدن روابط شرق با غرب در رزمگاه سوریه مطرح شده است.

این واقعیت مدت هاست که برای ناظران اوضاع امری ثابت شده بود.
بحث تجهیز اردوی افغانستان صرفاً درمحدودۀ «بمان ونمیر» است. تجهیز اردوی افغانستان برای متحدان بین المللی حتی درزمره یک پروگرام بومی به حساب نمی آید. اردوی ملی افغانستان جنگ «نیابتی» را برای جلوگیری از تلفات انسانی اردوی امریکا و ناتو به گردن گرفته است.

این جنگ اجاره ای، بدون سازوبرگ ضروری است. یعنی پس از 15 سال اثبات شده است که قرار نیست هیچ زیرساختی از نظر امنیتی و ثبات اقتصادی واجتماعی در افغانستان به همکاری امریکا وناتو به وجود بیاید.  دلیلش این است که اوضاع درسطح کلان تر، اضطراری شده است. هیچ عاقلی به چنین حکومتی، پایگاه وجایگاه موثری فراهم نمی کند که اسلحه و اردو را به مقاصد شخصی خود استعمال میکنند. به حوادث اسارت سربازان وگروگان گیری ها دقت کنید: آیا ناتو نمی توانست بلافاصله پس از فرود اضطراری بالگرد اردوی ملی درفاریاب، با عملیاتی برق آسا از هوا، نفرات طالبان را دانه دانه میچید و نمی گذاشت تا آن جوانان درکمال سرخورده گی به کشتار گاه بروند؟ می توانست؛ اما قرار نیست به کسی کمک کنند.

یعنی، امریکا وناتو، برهیچ نیرویی درافغانستان اعتماد ندارند. بنا برین آن چه به نام «مشارکت پایدار» از سوی سران امریکایی وناتو عنوان می شود؛ عملیات فصلی و اتفاقی است که از نظر عملی، هیچ پایه پایدار ندارد. مشارکت پایدار ناتو و امریکا با حکومت پاکستان است. «همکاری سیاسی» با افغانستان، در واقع سیطره بر سیاست خارجی افغانستان است. 
اکنون غرب برای یک درگیری گیج کننده و ترسناک با روسیه، ایران آماده می شوند. هند وچین از غرب پشتیبانی نمیکند. از زمان گشورگشایی های دوران سرمایه داری در دوران پس از جنگ سرد، این نخستین درجازنی غرب در برابر قدرت های درحال ظهور است. بنابرین، متحدان اصلی ناتو و امریکا درافغانستان، گروه طالبان، مجاهدین و دسته جات اطلاعاتی منطقه و مافیای قدرتمند داخلی است. بدبختانه، طرح ها و محاسبات متحدان بین المللی، با وقوع تحولات جدید، درحال فراموش شدن است. 
دو گزینه یی بالقوه در افغانستان قابل تصور است: یکی معجزه ، دوم، جنگ فراگیر وغیرقابل پیش بینی که جئوپلتیک منطقه را زیر و رو کند. معجزه داخلی نیز کمتر از جنگ شبیه جنگ آخر زمان نخواهد بود.