------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ آذر ۲۷, جمعه

کنفرانس مزارشریف؛ پروگرام جنگ چریکی است.

این چه دستگاه رادیویی است که رادارهای امریکا از کشف آن نا توان اند؟
«ائتلاف شمال» و تمام زیرمجموعه های ضد داعش- طالب-، با گزینۀ جنگ چریکی، یا تسلیم مقابل شده اند. راه سومی وجود ندارد. 

به تاریخ یازده دسامبر 2015 کنفرانس خطر داعش برای افغانستان و کشورهای آسیای میانه، با حضور دیپلمات ها، روزنامه نگاران و کارشناسان افغان، در مسکو برگزار شد.
پاول زریفولین، رئیس مرکز گومیلیف، در نخستین کنفرانس افغانستان و آسیای میانه درمسکو گفت که روسیه، «مرزهای شوروی سابق را تقویت می کند، و به پشتیبانی از افغانستان برای مبارزه با داعش می پردازد.» این پشتیبانی، از دولت نه، بل کمک به دفاع برای جنگجویان ضد داعش درخاک افغانستان است.

درتازه ترین رویداد، کنفرانس نماینده‌گان ۱۵ کشور آسیای جنوبی و آسیای میانه در شهر مزار شریف هم برگزار شد. این نشست ها دروضعیتی سازماندهی شده اند که داعش، نخستین پایتخت خود در شرق افغانستان را پی ریزی کرده و دستگاه تبلیغات رادیویی مختص به خود ( رادیو صدای خلاقت) را درکوه های کنرسازماندهی کرده است. رادیو خلافت، خلف الصدق همان «رادیو شریعت» است و تنها نشانه یی متفاوت آن است که محور داعشی ها پشتون تبار ها نه، بل، ساکنان حوزه ترکستان اند. یعنی، طالب وداعشی که برای آسیای میانه طراحی شده، از مواد خام بومی همان مناطق است.

حال چه فرصت های واقعی برای افغانستان و کشورهای محور آسیای میانه در مقاومت با این پدیده وجود دارد؟

با توجه به حضور امریکا وناتو درافغانستان، ازنظر ناظران آسیای میانه، با آن که داعش وطالب، افغانستان را درحیطه گرفته اند، اما کشور ما برای آنان« پاکستان دوم» حساب می شود که زمانی در برابر افغانستان، «جهاد» را رهبری کرد و سپس، افغانستان را به قرن 13 عقب راند. آن ها پیش خود حساب می کنند که دولت افغانستان به بهانه این که ما در جنگ تنها مانده ایم، از آسیای میانه باج خواهی می کنند.
درکنفرانس مزارشریف، نشانه های معکوس و متفاوتی وجود داشت. نظریه ها وطرح های محتاطانه یی که درآن جا عنوان شد، نشان میداد که امواج ترس ترور، به سرعت نزدیک می شود. دولت افغانستان هیچ ابتکاری را نمی تواند درین زمینه در دست داشته باشد. اختیار داعش وطالب در دست حکومت کابل نیست؛ هرچه هست، زدوبند ها در سطح قدرت های بزرگ و منطقه  است. 

من از ورای کنفرانس مزارشریف این طور برداشت می کنم که این بحران شکل خود را در آینده تغییر داده و در بستر سلسله جبال هندوکش و مرز های پیچیده بین افغانستان و آسیای میانه، جنگ های چریکی مقاومت گرانه تحت نام نبرد با داعش و طالب، اما در حقیقت، به هدف شروع یک پروگرام معین علیه قوای امریکا درافغانستان آغاز خواهد شد.  محور روسیه، ایران و هند، این بار با قاطعیتی بی سابقه وارد تعامل و تقابل شده اند. روسیه وایران به فاز جدی تری در مقابله جهانی خویش علیه غرب، پا گذاشته اند. 
این سه قدرت منطقه یی، در سال های نود، یا به ملاحظات راهبردی، یا موقعیت غیرمطئن و یا فشار جهانی وضعف اقتصادی، موفق نشدند در اتحاد با احمد شاه مسعود، درجنگ افغانستان درگیر شوند. مسعود تنها ماند و از صحنه حذف شد. حالا چنین زمینه و موقعیتی پدید آمده و امریکا خودش در صحنه حاضر است و هرچه بخواهند درحق این ابرقدرتی که همه را با ترس مواجه کرده، انجام داده می توانند. امریکایی ها در جنگ چریکی درازمدت، همانند شوروی، برنده میدان نخواهند بود.
چکیدۀ موضوع این است که تا گذشتن داعش- طالب به سوی آسیای میانه، امکان عبور لشکرهای ضد داعش وطالب از آسیای میانه به سوی افغانستان وجود دارد. ائتلاف شمال ضد طالب درافغانستان، از امریکایی ها به شدت سرخورده اند وموقعیت خود را این گونه تفسیر می کنند که درشرایط حاضر، بین دوسنگ ( فشار از حوزه روسیه و فشار از سوی داعش- طالب- به حمایت امریکا وپاکستان) قرار گرفته اند. ایران و روسیه به پشتوانه مالی هند، درین جنگ خاموش اما بزرگ، آماده گی گرفته اند. اظهارات صریح جنرال پرویز مشرف علیه نیروهای مخالف پاکستان، این انگیزه را تشدید کرده است. چه کسی نمی داند که سخنان مشرف، چکیدۀ پالیسی آی، اس، ای است که امریکا از آن حمایت می کند.  طوری که تجارب نشان داده، ائتلاف شمال، این جنگ نیابتی رهبری خواهد کرد؛ درغیراین صورت، سیلاب آتشین از روی شان میگذرد.