------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ دی ۱۰, پنجشنبه

طرح پنسلی «ویتنام دوم» درسیمای افغانستان

اشاره: زمزمۀ افزایش دو بارۀ سربازان امریکایی درافغانستان، جزو برنامه آماده گی برای یک جنگ احتمالی ومستقیم با روسیه وایران است.


جنرال کمبل فرمانده نیروهای بین المللی در افغانستان از احتمال افزایش نیروهای رزمی امریکا سخن گفته است.
آقای کمبل گفت: "هدف من این خواهد بود که بیشترین نیرو را تا زمانی‌که ممکن است در افغانستان نگهدارم. ولی مسلما زمانی فرا خواهد رسید که مجبور خواهم شد آنها را از افغانستان بیرون کنم."
آری، تا «زمانی که ممکن است!» تصویراین که روزی این «ممکن» نا ممکن خواهد شد، از همین حالا درذهن طراحان کاخ سفید برجسته شده است. 
فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان در این گفت‌وگو تلویحا اشاره کرد که ممکن است او خواهان فرستادن نیروهای بیشتری به افغانستان شود.
او گفت: "اگر من به توانایی‌هایی مان برای پایان موفقیت‌آمیز ماموریت آموزش، مشاوره، کمک و مبارزه علیه تروریسم باور نداشته باشم، خود را مکلف می‌دانم تا به مقام‌های ارشد مراجعه کنم و بگویم چه چیزی نیاز دارم. اگر این به معنی درخواست نیروهای بیشتر باشد؛ پس نیروهای بیشتر درخواست خواهم کرد."
کابوس «مجبوری» وابهام درسخنان جنرال کمبل قابل رؤیت است. جنرال کمبل یک نکته بنیادی را درزیرزبانش نگه داشت و آن این که تجربه 15 ساله پند بزرگی برای امریکا وغرب رقم زده است که  افزایش لشکرهای جنگی، نتیجه یی جز تلفات انسانی و مخارج سرسام آور، دست آورد دیگری درپی ندارد. افغانستان را درسطح داخلی به چنگ گرگان سپردند وخود مشغول اعمارزیرساخت های راهبردی نظامی شدند.
مسئولان امریکایی، اکنون، پرده دری از راز های نا گفته را به سود امریکا نمی دانند. احساس کرده اند که افغانستان دروضعی است که از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب، مانند سال های انتظار وگوش دادن به وعده های جهان غرب، قابل کنترول نیست. بی پروایی نسبت به مردم افغانستان و حفظ حالت «شیروروغن» با پاکستان، روح افغانستان را به عصیان کشانیده است. روح مظلوم و زخمی افغانستان، به مرور زمان، طراح «چند ویتنام دیگر» را برجسته تر طراحی خواهد کرد. امریکا وغرب، نگاه مساعد شان را در جریان مجادله شخصی با کرزی- فهیم، نسبت به افغانستان دگرگونی کرده و با تمام قوت به اجندای «مدیریت» پاکستان تکیه کرده اند. بزرگترین اشتباه پرتاوان امریکا در افغانستان این است که معامله با مردم افغانستان را دست کم تلقی کرده است.
فشار ساخته گی از روی دست پاچه گی بر پاکستان جهت به هم آوری رشته های بریده شدۀ ریسمان روابط بی دردسر بین دو همسایه، با گرایش فکری وارادۀ عمومی مردم افغانستان که اعتماد خود را نسبت به صداق (هرگزنداشته پاکستان) و شعارهای دروغین امریکا از دست داده اند؛ درتضاد است. هیچ نیرویی، چه درحال و چه درآینده، جنگ درحال گسترش از افغانستان به سوی پاکستان را سدبندی نمی تواند. جهان، وعده های رسانه یی خود برای مردم افغانستان را فراموش کرده و منتظر عواقب آن باشد.