------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ آذر ۲۱, شنبه

نوبت دفن «دیورند» نزدیک است.

پروسه یی دردناک باید از سرگذرانده شود.

چرا باید پاکستان صلح کند؟
اکثریت مردم به تجربه دریافته اند؛ تا زمانی که پاکستان در افغانستان مداخله می کند، هیچ صلح وثباتی درکار نخواهد بود؛ اما معادله یک جانبه نیست. تا زمانی که مداخله یک تعداد محدود مردم در افغانستان در امور امنیت ملی پاکستان قطع نشود، جنگ بی پایان را پایانی در کار نخواهد بود.
جنجال ساخته گی دیورند ربطی به منافع کل مردم افغانستان، حتی به عوام الناس پشتون در قلمرو کنونی، ندارد. به واقعیات موجود باید تمکین کرد. هرکه با واقعیت با سرتمبه گی میجنگد، فقط جمجمه خودش را «چخپیت» می کند. به گروگان گیری سرنوشت نسل های تا هنوز به دنیا نیامده خاتمه دهید. به غیر از جرح وزخم وبن بست، هیچ چیز دیگری گیرتان نمی آید. به خاطر به دست آوردن یک «بزلاغر» حاضر اند «گاوچاق» را از دست بدهند.  دست کم 6 دهه این کار را کردند؛ اما از تجربه های وحشتناک آن، هیچ نکته مفیدی نیاموخته اند.
دکترغنی تنها زمامداری است که به بیهوده گی ریشخندی های «خاندانی» در رابطه به معاهده «دیورند» واقف است.
ما در سرحدات خویش، دو زابل، دو بدخشان، و دو سیستان داریم که در نتیجه تحولات تاریخی وسیاسی سرنوشت های متفاوت دارند. درگذشته بارها از شکلی به شکلی درآمده اند. اما افغانستان ضعیف با سیاستگران معیوب، برای دونیم کردن یک کشور دیگر، دهه هاست که غیرمسئولانه فقط دهان می لقانند.
افغانستان عاجل نیاز دارد که از یاد بود جنازه «تراتکه پوری» دست بردارد. زیرا، پاکستان جنازه «ترمتکه پوری» ( تا پل متک) را درحال آماده کردن است. اگر خیال زده ها بتوانند شهکاری را انجام دهند، همانا دفاع ازننگرهار وخوست و هلمند است؛ نه «اتک». اگر کمی تاریخ بخوانند، می توانند با زبان دراز، بر کشمیرو پنجاب ادعای مالکیت کنند؛ اما چرا تا «اتک» عقب می نشینند؟