------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ بهمن ۲, جمعه

بی، بی، سی و طالبان


درطی بیش از نیم قرن عمر خودم، و هفتاد سال کار بی بی سی فارسی و بعداً بی، بی سی پشتو، شاهد نبوده ام که...


درطی بیش از نیم قرن عمر خودم، و هفتاد سال کار بی بی سی فارسی و بعداً بی، بی سی پشتو، شاهد نبوده ام که این سازمان با اعتبار بین المللی، این چنین که در ماه ها هفته های اخیر، داوطلبانه از خط مقررات خویش، بی هیچ نگرانی و دغدغه، پا بیرون مینهد؛ بر شخصیت حرفه یی خویش درمعرض انتقاد و حتی نفرت قرار داده باشد.

رهبران دهشت افگنان به «صاحب» تبدیل شده اند. مصاحبه هارون نجفی زاده، با ظاهر«قدیر» تلاشی خنده آور برای چسبانیدن خاک خشک به دیوار بود. دوستان من! احتیاط کنید.

 من پنج سال درین دستگاه که خود مدرسه یی کامل برای کار حرفه یی به شمار می رود؛ کار کردم، اما چنین وضعیتی را که حالا برآن حاکم است؛ به یاد ندارم و نمیتوانستم در قیاس بگنجانم. بی بی سی، از همان ابتداء که کار خود را برای فتح آرام، نرم و اغلب منصفانه اذهان مخاطبان شروع کرده بود، تقریباً هماره خوب ادامه داده بود. حالا باید چیزی اتفاق افتاده باشد.
 راهبرد ونگاه بسیار ظریفانه و نا محسوس بی بی سی زبانزد چند نسل سیاسی وغیرسیاسی بوده است. کوه اعتماد نباید یک باره متلاشی شود. حیف است. 
اکنون به نظر میرسد که بی بی سی دربرخی موارد در نقش فرمانده، توجیه گر (گاه به دور از احتراز اخلاقی و اصول حرفه یی) ظاهر می شود. چیزی مانند راه بلد رسانه یی برای ترسیم مسیر برای شبکه های محافظه کار و دهشت افگن. هرگاه درین دنیا، پای انصاف می لنگد، پای انصاف شکنان نیز دیر یا زود شکسته می شود. قانون روح واحد بر اعمال این دنیا حاکم است.