------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ بهمن ۳, شنبه

دروغ امریکا وواقعیت های افغانستان

عقب نگهداشتن نیروی افغانستان، دستور پاکستان و اجابت امریکا بود.


ایالات متحده آمریکا روز جمعه، ٢٥ جدی (دی)، چهار فروند هواپیمای جنگی از نوع A-۲۹ را به نیروهای هوایی افغانستان تحویل داد. قرار است ۱۶ فروند هواپیمای دیگر هم در روزهای آینده به افغانستان تحویل داده شود.
افزون بر این، پیش از این هند هم سه فروند هلی کوپتر MI-۲۵ به افغانستان تحویل داده است.

چرا در ۱۴ سال حضور آمریکا در افغانستان، نیروی هوایی این کشور تجهیز نشد؟



ایمل فیضی، سخنگوی رئیس جمهوری در حکومت حامد کرزی، دو عامل را دلیل اصلی تاخیر ۱۴ ساله در تجهیز نیروهای هوایی عنوان می‌کند: اهداف درازمدت آمریکا در منطقه و مخالفت پاکستان با تجهیز نیروهای دفاعی افغانستان.
آقای فیضی می‌گوید: "تحلیل ارگ این بود که آمریکا نظر به اهداف درازمدتی که در منطقه دارد می‌خواهد نیروهای دفاعی (هوایی و زمینی) افغانستان را متکی به کمک نیروهای خود نگهدارد،‌ نه مستقل."
در عین زمان، به نظر آقای فیضی، آمریکا نمی‌خواست با تقویت واقعی نیروهای دفاعی افغانستان، برای پاکستان دردسر ایجاد کند. آقای فیضی می‌گوید، پاکستان به صراحت از آمریکا خواسته بود که به جای کمک به نیروهای دفاعی افغانستان، نیروهای پاکستان را تقویت کند.
عتیق‌الله بریالی، معاون پیشین وزارت دفاع افغانستان و یکی از بانیان ارتش جدید افغانستان با تحلیل ایمل فیضی در مورد مخالفت پاکستان با تجهیز نیروهای افغانستان موافق است. او می‌گوید زمانی که شوروی سابق به افغانستان آمد، نیاز به ملاحظه نظریات همسایگان این کشور نداشت، به همین دلیل، ارتش افغانستان را مجهزتر ساخت.
به نظر آقای بریالی، جدا از موضوع سیاسی، تاخیر در تجهیز نیروهای هوایی افغانستان بعد اقتصادی هم دارد. آقای بریالی می‌گوید، فناوری شوروی کم‌هزینه‌تر بود، ارتش افغانستان مجهز به سیستم روسی بود، به همین دلیل برای شوروی تجهیز نیروهای هوایی افغانستان نسبتا کم‌هزینه بود.
این در حالی است که به نظر آقای بریالی خرید فناوری جدید آمریکایی برای تجهیز نیروهای هوایی افغان، برای آمریکا پرهزینه است و از سویی نیز آنها در خریداری فناوری‌های روسی برای افغانستان اکراه دارند.
آنچه آقای بریالی و آقای فیضی بیان کرده‌اند، با گزارش اداره بازرسی آمریکا برای بازسازی افغانستان (سیگار) که ماه گذشته منتشر شد، همخوانی ندارد. سیگار گفته است که آمریکا در پنج سال گذشته بیش از ۲.۳ میلیارد دلار برای توسعه نیروی هوایی افغانستان کمک کرده است.
براساس این گزارش از سال ۲۰۱۲ تا سال ۲۰۱۵، آمریکا بیش از ۱.۸ میلیارد دلار را برای توسعه نیروی هوایی افغانستان هزینه کرده و علاوه بر آن بیشتر از ۹۳۵ میلیون دلار نیز برای فراهم ساختن تجهیزات و هواپیما اختصاص داده است.
بعد از شکست سریع گروه طالبان در سال ۲۰۰۱ و روی کار آمدن حکومت جدید به رهبری حامد کرزی، کشورهای دخیل در افغانستان به رهبری آمریکا به این فکر بودند که افغانستان به دلیل نداشتن اقتصاد قوی و توانایی‌های مالی، نیاز به یک ارتش بزرگ و نیروی هوایی توانا ندارد.
شاید در ده سال اول حکومت حامد کرزی، مجموعه‌ای از دلایل مانند ملاحظه خواسته‌های پاکستان، فقیر بودن افغانستان و در آخر پرهزینه بودن تجهیز ارتش افغانستان مد نظر آمریکا بوده است اما به نظر می‌رسد که این کشور در چند سال گذشته سیاست‌اش را عوض کرده است و شاید به همین دلیل تنها در ۵ سال اخیر، ۲.۳ میلیارد دلار هزینه نیروهای هوایی افغانستان کرده است.

نیازمندی مشخص نیروهای هوایی افغان چیست؟

نیک محمد کابلی، کارشنان مسائل نظامی می‎گوید که در گذشته و حتی در حال حاضر دولت افغانستان نتوانسته که یک "استراتژی مدون نظامی یا دکترین نظامی" را تهیه کند تا به اساس آن چند‌وچون نیازمندی‌های نیروی هوایی افغانستان مشخص می‌شد.
ولی امین‌الله حبیبی، یکی دیگر از کسانی که در سال‌های اخیر با ناتو در زمینه افغانستان کار کرده است، می‌گوید جدا از یک دکترین مدون که جزئیات هر نیازمندی نیروهای امنیتی افغانستان را مشخص کند، ارتش این کشور یک سلسه نیازمندی‌های ابتدایی دارد که در هر حال و به هر قیمت افغانستان آنها را باید تهیه کند.
آقای بریالی پنج اصلی را مطرح می‌کند که بر اساس آن سطح نیازمندی ارتش افغانستان به نیروی هوایی مشخص می‌شود. او می‌گوید نخست تهدید دشمن باید تعریف شود، دوم هم جغرافیای جنگ، سوم، بررسی تهدیدات احتمالی بعدی دشمن، چهارم فناوری نیروهای خودی و پنجم کمیت و کیفیت نیروهای خودی.
آقای بریالی می‌افزاید چون استراتژی دشمن سقوط دولت از طریق جنگ‌های شورشگری در یک جغرافیای پیچیده و ناهموار است، تحلیل تهدیدات احتمالی بعدی هم مثبت نیست، فناوری که در اختیار دولت قرار دارد، فناوری پیشرفته‌ای نیست و با در نظرداشت تاکتیک غالب گروه طالبان، توان آتش زمینی دولت و مخالفان آن همسان است. به همین اساس افغانستان نیازمند یک نیروی هوایی متداول‌تر از حداقل است.
تجهیزات دولت افغانستان در دهه ۶۰ خورشیدی را آقای بریالی معیاری برای تجهیزات کنونی قرار می‌دهد. دولت افغانستان با رهبری دکتر نجیب‌الله با تجهیزاتی که داشت، در جنگ‌های آن زمان، دست بالا داشت.
او می‌گوید دولت آن زمان در آخرین روزهای حیاتش بین ۴۶۰ تا ۴۷۰ هیلی‌کوپتر، هواپیماهای باربری و جنگی داشت. به گفته آقای بریالی، نیازمندی متوسط کنونی افغانستان هم، همین تعداد است.
به گفته هر سه کارشناس، اولویت نیازهای نیروهای افغان از این قرار است:
هواپیماهای باربری، تا هم بتواند نیروهای امنیتی را در نقاط دوردست اکمال کنند و هم مجروحان ارتش را به سرعت انتقال دهند و هواپیماهای حمایتی جنگی، (هلی‌کوپتر‌های توپ‌دار و جت‌های پیشرفته جنگی) چون با در نظرداشت ماهیت جنگ نیاز ارتش به این دو هواپیما، متغیر است.
این در حالی است که هفته گذشته، ژنرال دیوید پترایس، رئیس پیشین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) گفته بود که اگر افغانستان نیروی هوایی قوی در اختیار می‌داشت، شاید جنگجویان مسلح در این کشور حتی دستاوردهایی چون تسخیر مقطعی شهر قندوز و به دست گرفتن کنترل مناطقی در هلمند نیز نمی‌داشتند.