------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ بهمن ۲۴, شنبه

سال 2016 سال شکست امریکا و انگلیس است.

افزایش نیروهای انگلیسی و امریکایی در مرحله کنونی بحران، بر وخامت جنگ به زیان امریکا می انجامد.


افزایش نیروهای انگلیسی و امریکایی در مرحله کنونی بحران، بر وخامت جنگ به زیان امریکا می انجامد. ویدیو های مقامات نظامی و وزارت خارجه امریکا هنوز در اختیار همه گان قرار دارد که گفته اند، طالبان ازین پس برای منافع امریکا خطر تلقی نمی شوند. بنا برین نیازی به بازگشت نظامی دیده نمی شود. 
15 سال جنگ اثبات کرد که مبارزه با داعش و طالب، کار سربازان بین المللی نیست. آن ها در زمین، بیش از شبه نظامیان افراطی کشته می شوند. نیروهای بین المللی در یک گرداب گیر مانده اند. جنگ ابزار های پیشرفته را هرگز در اختیار اردوی ملی قرار نمی دهند. اردوی ملی یک نیروی موقتی وغیرقابل اطمینان برای امریکا و درعین حال، دشمن پاکستان ( دوست امریکا) است. من در نبرد های 2016 قدم به قدم، زخم خوردن، سقوط روحیه، و تلفات نیروهای خارجی را ( بدون دست آورد های درازمدت و به درد بخور) می بینم.
چنین برداشتی در سال های حکومت کرزی- فهیم وجود نداشت اما امریکا یک فرصت تاریخی را از دست داد. حالا نیز راهی برای ترمیم پل های شکسته بین مردم افغانستان و امریکا و جود دارد؛ متأسفانه، پالیسی ها درسطح عمومی طوری طراحی شده که به خود کشی قوای نظامی امریکا در افغانستان خواهد انجامید. آن ها در برابر پاکستان شکست خوردند یا خود حاضر به تحمل شکست شدند. واقعیت این بود که راه ورود آن ها به افغانستان، هوا و زمین پاکستان بود. بدترین دلیل دیگر این است که امریکا وانگلیس، به جای تعامل مستقیم و سازنده بین خود و مردم افغانستان، راه انحراف را انتخاب کردند و صرفاً سرنوشت افغانستان را با دکانداران سیاسی، جنایت کاران جنگی به معامله گرفتند.