------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ بهمن ۲۸, چهارشنبه

قضیه این است که «مجاهدین» ازچهاراطراف خود می ترسند.

مجاهدین و فرزندان شان همه چیز را دراختیار دارند٬ تنها چیزی که ندارند٬ اعتماد به امریکا و حکومت کابل است. «فرزندان مجاهدین» تیار خور و نازدانه اند و داعش و طالب یا یک شاه پر خود٬ آن ها را به زباله دانی می اندازند.
 

 
محمد آصف صدیقی معاون دوم مشرانو جرگه روز سه شنبه به رادیو آزادی گفت که برخی از کرسی های مهم دولتی را مجاهدین پیشین و یاهم اعضای خانواده های آنان در اختیار دارند:
 
" من فکر که اگر مجاهدین تعداد شان در راس حکومت نیستند اما اولاد های شان فعلاً در راس حکومت قرار داند، به سطح والیان، مسئولان نیروهای امنیتی در هر سه ارگان یا در راس یا به حیث معاونین. همچنان قوماندانان امنیه برخی ولایات در شورای ملی تعداد زیاد مجاهدین هستند و در کابینه نیز مجاهدین حضور دارند، چه مجاهدین و چه هم فرزندان آنان. "
 
 
باری عارض کارشناس افغان میگوید که همچو اظهارات از سوی برخی از چهره های پیشین جهادی به هدف امتیاز گیری شخصی از حکومت صورت میگیرد:
" هدف از اشتراک مجاهدین افراد مشخص است یا همه مجاهدین افغانستان مطرح است. اگر هدف از اشتراک مجاهدین در حکومت باشد همین اکنون اگر بررسی صورت گیرد بیشتر از نصف ارگان های حکومتی در دست مجاهدین می باشد. اما من فکر میکنم که این جمله صرف به منظور باج گیری و امتیاز گیری به کار برده میشود. "