------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ بهمن ۱۲, دوشنبه

حنیف «اتمر» ناخورده شکر میکند.

طالب و پاکستان، تازه شروع کرده اند که تأسیسات برق را نابود کنند؛ صلح از کجا می آید؟


حنیف اتمر درصحبت با سفیر چین گفته است که «امیدواری رسیدن به صلح بیشتر گردیده است.» گویا چینایی ها ابتکار آوردن صلح را در دست خود دارند. این «امیدواری» های هوایی، کمترین تأثیری در روند اوضاع ندارد.  نقش چین، هم سطح نقش پاکستان درمعضل افغانستان است. حل این بحران، درتوان چین نیست. هیچ نیرویی قادر نیست از طریق تروریزم، برای افغانستان و منطقه، صلح و ثبات بیاورد. 
چرا باید «امیدواری» وجود داشته باشد؟
غیر از معاملۀ مخفی که سریعاً از سوی یک نیروی رقیب خنثی ساخته می شود، چه تحول دیگری به چشم می خورد؟ درماهیت طالبان به عنوان ورژن افغانی القاعده اندک ترین تحولی رونما نشده است. این تلاش ها، کوبیدن آب در هاون است. سلاح چین، صد ها هزار نفر را در افغانستان هلاک ساخته است. ظرف 15 سال اخیر، نقش چین در کمک به افغانستان چیزی معادل نقش کمکی عربستان بوده است. 
اشتراک طالب درحکومت، همان نتیجه یی را در امر صلح به بار می آورد که سقوط دکترنجیب الله به بار آورد. جنگ، هیچ ربطی به خوشحال ساختن چند گروه تروریستی ندارند. این جنگ، از سطح طالب و مجاهد خیلی بالاست. این ها، ابزار اند. 
تلاش های کنونی، با فعال شدن مسیرحیاتی «چاه بهار» و گسترش اتحاد هند- ایران درمنطقه، به زودی مختل خواهد شد. با حفظ تروریزم، صلح آمدنی نیست.
کشورهای ضد امریکا، جنگ اقتصادی سختی را شروع کرده اند. صلح وجنگ افغانستان، ماهیت اقتصادی دارد.