------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ اسفند ۲, یکشنبه

پلان سبوتاژی «طالبان» در پنجشیر

رسیدن هیأت طالبان «قطر» برای مذاکره با «علمای» پنجشیر، یک برنامه سبوتاژی، خطرناک و کوتاه مدت است ...


رسیدن هیأت طالبان «قطر» برای مذاکره با «علمای» پنجشیر، یک برنامه سبوتاژی و کوتاه مدت است که از سوی امریکا وانگلیس و پاکستان تأیید شده است. هدف از دیدار «علماء» ایجاد شکاف «شرعی» بین سیاسیون و «مولوی» هایی است که درسالیان اخیر نسبت به فسادِ افسار گسیخته در طیف مقام طلبان و «سودگران» سیاسی در پنجشیر، به شدت معترض بوده اند.

اگر چه بعد از درگذشت مارشال فهیم، ورود هیأت های حسن نیت طالبان، ( عمدتاً به کوشش حامد کرزی) نزد سیاسیون «مقاومت» ختم شده بود؛ اما اطلاعات پراکنده دربارۀ مبادله پیغام های شفاهی و معارفه بین برخی علمای پنجشیر و آدرس های مشکوک از کویته، بدخشان و قطر از مدت ها پیش در جریان بوده است. مقامات پنجشیر سال پار، یک گروه از پیشقراولان داعش- طالب را درپنجشیر کشف و محو کردند. دست کم دو تن از افراد کلیدی گروه خرابکار، دورۀ فراگیر فقاهت و تروریزم را در لاهور و اکوره ختک گذرانده بودند.
آن ها هنوز هم در زندان اند.
گزارش هایی وجود دارد که طرح مذاکره با «علمای پنجشیر» با تخلیه و «تبدیلی» برخی فرماندهان ارشد نظامی «جبهه مقاومت» از صفوف رهبری اردوی ملی، به خصوص ارتقای دکترتاج مجمد جاهد، به منصب وزارت داخل، همزمان است. 

فهرست تصفیه اردو خیلی طولانی است و جنرال کمپبل، با گفتن این که رهبری اردوی ملی ضعیف است، نخستین شیپور را اوایل این ماه، به صدا درآورده بود. همان گونه که میدانیم، جنگ افغانستان، ابعاد گسترده درسطح منطقه و جهان دارد. گرفتن احتمالی جواز «شرعی» مخالفت با دولت، از مولوی های پنجشیر و زمینه سازی برای اتحاد آن ها با تروریزم، خطرناک ترین زاویۀ این پلان سبوتاژی است. 
اما این تلاش ها، مطلق محکوم به شکست است. مولوی های پنجشیر، جنگنده های اصلی درجبهات علیه طالب و داعش نیستند، کسانی که هم اکنون در چهار سو، به خصوص هلمند، بغلان، کندز و بدخشان، شبکه های ترور را متوقف کرده اند؛ به شمول پشتون ها، ازبک ها، هزاره ها، لشکرهای زنجیره یی ازجوانان اند که از وحشت ودهشت طالب وداعش می ترسند و برای حفظ خانواده ها و شهر های خویش می جنگند.  

طرح سازش «شرعی» طالب با مولوی های «مقاومت» هم از سوی مردم خنثی می شود و هم به طور از نظرکاربردی، از سوی ایران، هند و روسیه، مطلق بی اثر می شود. هر نوع سازش ظاهری یا تبلیغاتی علمای پنجشیر با تروریزم، طلسم خود آن را در میان مردم درهم می شکند. جنگ افغانستان، جنگ اسلام و شریعت نیست و دارو ندار افغانستان با شعار های شرعی، هم از سوی جهادی ها وهم از سوی طالب، برباد رفته است. خوشبختانه، «سوداگران» سیاسی پنجشیر به حدی محیل اند که مولوی های سرکش یا سازشکار را همراه با نسخه طالبی آن، بی زحمت روی انگشت میچرخانند.
از هر زاویه یی که روی احتمال و سودمندی سازش طالب با ضد طالب، دقت شود، نتیجه صفر است وچیزی دردناک تر از صفر. این نتیجه گیری، ثمرۀ بیست سال خوش خیالی و عشوه گری های مرگبار «برادران مسلمان» است.