------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ اسفند ۱۵, شنبه

ای کاش افغانستان دولتی می داشت که...

ملک «ستیز» اندیشه پرداز امور منطقه وبین الملل


عده‌یی زیادی از هم‌میهنان گرامی بر من نقد می‌گذارند که چرا به‌جای دادخواهی، حضور رسانه‌یی و نوشتن مقاله و نقد، کاری نمی‌کنم.
من تا به‌حال چندین طرح را به نظام سیاسی ارایه کرده ام که شما شاهد آن بوده اید. آخرین طرح من نامه‌یی بود به رییس جمهور به منظور ایجاد «شورای سیاست خارجی» افغانستان که از سوی رسانه‌ها، احزاب سیاسی، نهادهای مدنی و روشن‌فکری مورد حمایت گسترده قرار گرفت. اما دولت در این زمینه‌ها هیچ دل‌بسته‌گی نشان نمی‌دهد.
چندی پیش طرحی را به منظور ایجاد «ساختار هم‌آهنگی نظارت بین‌المللی و ملی بر وضعیت حقوق شهروندی» به ریاست اجراییه ارایه کردم. آقای عبدالله و دستیارانش آقای صیقل و بانو سرابی طرح را گرفتند و بسیار استقبال کردند. اما برای اجرایی شدن آن هیچ کاری نکردند.
در آغازین روزهای ایجادِ دولت وحدت ملی، طرحی را برای شکل‌گیری استراتژی روابط بین‌الملل افغانستان بر بنیاد ریفرم‌های سازمان ملل در چارچوب «ایکوزوک» ارایه کردم. اما کسی این طرح را نه در ریاست جمهوری، نه در ریاست اجراییه و نه در وزارت خارجه درک توانست.
باری با رییس جمهور کرزی و دکتر سپنتا بر شکل‌گیری «اطاق فکر گفتمان و تحلیل روابط بین‌المللی افغانستان» طرحی را مطرح کردم تا بر استراتژی روابط بین‌الدول افغانستان نظارت کند. اما صدایی در زمینه بالا نشد.
شما در فرجام هر برنامه‌ء پژوهشی و تحلیلی من از طریق رسانه‌ها طرحی را می‌شنوید. اما این طرح‌ها نیاز به حمایت سیاسی و اقتصادی دارند.
واقعیت این است که شما برای اجرایی شدن طرح تان نیاز دارید تا عضو یکی از گروه‌های حاکم سیاسی باشید. شما باید تعلقات قومی، زبانی، تنظیمی و مذهبی داشته باشید. در غیر آن شما به مثابه یک پژوهش‌گر و متخصص همیشه به چشم حسادت نگریسته می‌شوید.
ای‌کاش افغانستان دولتی می‌داشت که به افکار و سرمایه‌ء معنوی شهروندان خویش حرمت می‌گذاشت.