------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ فروردین ۳, سه‌شنبه

شکست توطئه در شمال

تماس جنرال دوستم با عطا محمد «نور» 



هرچند از سرجمع اطلاعات سر ریز شده در رابطه به کشاکش اختراعی بین هواداران جنرال دوستم و عطا محمد«نور» هنوز دود و غبار یک خبط و تنش رو به سرکشی بالا می آید، اخبار واقعی حکایه دارند که کفتار توطئه، زود تر از آن چه  طراحان سنجیده بودند؛ در قفس کشیده شده است. تلاش برین است که در خالیگاه احتمالی جر خورده گی در بدنۀ شمال، شبکه های انفجاری تروریزم چند ملیتی قالب بندی شود.
در تماس جنرال دوستم با والی بلخ، هردو بر پوسیده گی قبل از موقع طرح نفاق، خندیده اند.  حذف احتمالی جنرال دوستم، نقطۀ قوت و اقتدار عطا «نور» نیست؛ گر خالیگاهی دهن دره کند، این خالیگاه، با مذاب هستی برانداز داعش وطالب پُر خواهد شد. به همین سان، حذف احتمالی عطا، صدای شیپور ریشه کنی کامل و بی اگر و مگر جنرال دوستم از آن جغرافیا را دلخراش تر می کند. برای حفظ موازنه، بین دوستم وعطا، اکنون یک منطق دیالکتیکی حاکم است. آموزه ها مشعر اند که هیچ یک به تنهایی، قادر به حفظ یا دفاع از شمال نمی باشند.
 جنگ همیشه برای به دست آوردن یک لقمه کلان و یا حفظ لقمه کلان است. ما می بینیم که همه لقمه های کلان، مال همین دو فرمانده ضد طالب است و هیچ انگیزه یی برای تیله و تمبه کردن یکدیگر ندارند. قیاس برین است که خزیدن بخشی از طالبان مسلح به خرگاه ایران، هند و روسیه، این محاسبه بلاهت آمیز را در اردوگاه پاکستان وامریکا چاق کرده است که دست به عمل مشابه ( ایجاد درون پاره گی) در حوزه شمال بزنند. اگرشمال را دو باره در چاه نزاع فرواندازند، دولت کابل، به سرعت سربه تالاق خواهد شد. دلیلش این است که نیمی از دولت کنونی در اختیار شمالی هاست.
شمال، حیاط منافع دور مدت ایران و روسیه وهند است. پیروزی پاکستان و عرق ریزی های همرکابان آن ها در داخل حکومت وخارج از حکومت، چند برابر نسبت به گذشته کمرنگ وبی بازار شده است. آیا بوی تئوری درحال ظهور «کنترول از شمال» همین حالا به دماغ نمی زند؟
نخستین الفبای این تئوری، انتقال تدریجی جنگ به پاکستان است. پاکستان، این کابوس را می بیند. کاهش چهل درصدی واردات از پاکستان به افغانستان، تازه شروع ماجراست. تصور کنید اگر بورژوازی پاکستان نقطه اتکا در افغانستان را ازدست بدهد؛ در پاکستان چه اتفاق می افتد؟ نبردی خاموش و دشوار در راه است. اگر سال 2015 سال آزمون بقا بود، سال پیش رو، یک گام استراتیژیک به سوی مدیریت نرم «جنوب» است. گفتمان «صلح» یک بازی محض است. جنگ درشمال تمرکز کرده است. همان شکستی که در سوریه حادث شد، مرحله بعدی اش درست بر روی پُلی خواهد بود که آسیای جنوبی را به آسیای مرکزی پیوند میزند. این منطقه، تا زمان سربرآوردن یک رئیس جمهور «ناجی» در امریکا در نزدیکی یک آتش، معلق خواهد بود.