------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۴ اسفند ۱۹, چهارشنبه

با واژه «عیاری» نمی توان بازی ابزاری کرد.

حاشیه یی بر رواج جدید در باره استفاده از کلمه عیاری


برخی افراد مدعی اند که «عیار» اند و به کسانی هم که به نحوی تعلق خاطر دارند، لقب «عیار» عطا می کنند. من چند بار از زبان مارشال فهیم هم شنیدم که می گفت: من عیار استم!
به مرور متوجه شدم که هیچ کتابی را اندرین باره ورق گردانی نکرده و یک سطری هم در باب عیاری و آئین جوانمردی نخوانده بود. از مجموعه اشاره های ایشان استفهام شد که در نخستین آزمایش عیاری، او خرج از کیسه دولت  را عیاری می گفت. کدام عیار در تاریخ، از پول حرام مسجد ساخته است؟
عیاری، فلسفه و الزامات وچهارچوب های سخت گیرانه و مسئولانه یی دارد که اگر این دوستان ما در باره آن از روی اخلاص مطالعه کنند؛ از بازی کردن با واژه «عیاری» چشم پوشی خواهند کرد.
عیاری، سنتی تاریخی وهویتی در حوزه خراسان بوده است. رسمی معتبردارای قواعد بسیار آزمایشی است. رسالتی بس سترگ است که هیچ کسی را در افغانستان عُرضه و یارای آن نبوده است که حق رسالت به جا کند و از روی درستی به جا آورد.
برای جوانانی که دوست دارند رسم عیاری را فراگیرند، اول تر از همه یک کتاب قابل دسترس در کابل ( آئین جوانمردی) نوشته قربان واسع را بخوانند. شاید آثار ویژه تری هم درین زمینه دستیاب شود. ممکن است کتاب «سمک عیار» سهل الوصول باشد.