------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۴, سه‌شنبه

بحران خط برق غیرعادی می نماید.

یگانه تعبیر دور زدن حوزه بامیان برای جلوگیری از طبیعی ترین حق شهروندی، تمدید انزوای مناطق مرکزی است.


باشنده های مناطق مرکزی افغانستان دربحران احداث خط انتقال برق، با دومین دیو بزرگ آزمون سرنوشت ساز رو در رو اند. بعد از عصر «مزاری» که فاز اول پایداری برای بقا وحق مدنی- سیاسی را در تاریخ ثبت کرد؛ اکنون بار دیگر، باید فراخوان عمومی برای مقاومت همه جانبه، بی هیچ معطلی، فارغ از هرگونه معامله و آویختن از نخِ وعده های لفظی، اعلام شود.
دور زدنِ برنامه های توسعه از حوزۀ بامیان، کلید زدنِ دایمی انزوای آن خطه و توابع دور و نزدیک آن است. علت این امر براساس اطلاعات ناچیزی که من دارم این است: حل معضل باشنده های اهل سنت بامیان و رسیدن به یک حل دایمی دربابِ تنش های تاریخی بین کوچی ها و ساکنان بومی. هیچ یک ازین مسایل، به یک دولتی که نمی خواهد پایه های حاکمیت خود و رابطه بین طیف های (بالطبع) متفاوت اجتماعی را متلاشی کند، اجازه نمی دهد که طبیعی ترین حق بشری را از بخشی از اتباع خویش مضایقه کند.
انتقال برق از یک مرکز ذخیره در پروان، در واقع گذاشتن کلوخ برآب و یک بارگذشتن از آب است. درحالی که وضع مملکت از هرمنظری خوب نیست، در این تنش برنامه ریزی شده، هیچ برنده یی وجود ندارد؛ اما اگر گپ به درگیری های خیابانی بکشد، اوضاع از کنترول بیرون می شود.