------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ اردیبهشت ۲۰, دوشنبه

اقامه یی پرمغز از قلم اسد «بودا»

مرثیه‌ی بازگشت
تن دادن به عدالت و برابری، ديگر صرفن امر انسانی و اخلاقی نیست، یک ناگزیریِ تاریخی نیز هست.


پافشاری اشرف‌غنی بر سنتِ بی‌عدالتی و ستمگری، پایه‌های اجتماعی دولت را نابود می‌کند. روزهای سختی در راه است ولی یک چیز مسلم است: تاریخ بر نمی‌گردد. لجاجت ارگ، حد اكثر یک عزاداري و مرثیه‌ی سیاسی است؛ مرثیه‌ي سیاسیِ بازگشت. بازگشت به عهد طلایی زورگویی اما ناممکن است. در بازگشت‌ناپذیریِ تاریخ همین بس که اشرف‌غنی از سفر به مناطق جنوب می‌ترسد. تلاش برای تکرارِ کمیک تاریخ و لجاجت در برابر شیوه‌های مدنیِ حق‌خواهی، فقط جنگِ داخلی در مناطق پشتون‌نشین را عمق و شدت می‌بخشد. به آن‌ها دیکته می‌کند که یگانه راه بقا در حکومت زورگویی است. تقویت طالب و تلاش برای احیای زورگویی توسط کرزی، جنگِ داخلی در مناطق پشتون را زنده نگه‌داشت. تکرار این خطا از سوی اشرف‌غنی، جنگ را ابدی خواهد کرد. در حال حاضر پشتون‌ها برای رئیس جمهورشدن به آرای مردم غیر پشتون نیاز دارند. تاکید بر زورگویی و ادامه سنتِ ستمگری روزی مردم پشتو زبان ما را آن‌قدر منزوی خواهد کرد، که حاکمیت در کابل برای شان فقط یک نوستالوژی یا رویا خواهد بود. 
تن دادن به عدالت و برابری، ديگر صرفن امر انسانی و اخلاقی نیست، یک ناگزیریِ تاریخی نیز هست. روابطِ تاریخی فرادست و فرودست فرو پاشیده است. دیگر کسی نمی‌خواهد فرودست زندگی کند. اصرار بر احیای این روابط کهنه، فقط بحران و ناامنیِ همه‌گانی خلق می‌کند. انقلابِ روشنی، فرصت گذر آب‌رومندانه به آینده است. امید می‌رود افراد مسئول و آگاه اقوام دیگر این موضوع را به عنوان یک فرصتِ تاریخی بنگرد. در کانون اصلاحاتِ اجتماعی و گذارهای تاریخی، در هرکجای دنیا، ستمدیدگان قرار دارد. چنین چیزی نه لطف است، نه ترحم. یگانه امکان گذر است. هر که نپذیرد و لجاجت كند، با آینده‌ی خود بازی کرده است و نتيجه ي زورگويي چيزي جز یک وضعیتِ اضطراریِ همه‌گانی و ويران گر نخواهد زد.