------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۴, سه‌شنبه

توتاپ، اول تر از همه محقق وخلیلی را هدف گرفته است.

سخیداد «هاتف»
اشاره گزارشنامه افغانستان: اگر این چنین بی عدالتی برهنه اجرایی شود، بودن محقق و دانش در حکومت به یک پوزخند مشابه است. تغییر درین پروژه، از آدرس مردم می آید؛ هیچ راه دیگری نیست.


در این که ارکان دولت افغانستان( شاخه ی غنی و عبدالله) در مخالفت با انجام پروژه ی توتاپ از مسیر بامیان همدست اند، تردیدی نیست. در این که علیه این تبعیض آشکار باید ایستاد، نیز شکی نیست. آنچه بعضی از ما در موردش ملاحظات متفاوتی عرضه کردیم، روش کار است. دوستان در کابل نتیجه ی جلسه ی مشورتی خود را این گونه اعلام کرده اند:
"١- ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ٧٢ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻬﻠﺖ مي‌‌‌دهيم ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻧﺎﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ در مورد توتاپ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
٢- ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻪ ﻟﺠﺎﺟﺘﺶ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺣﻖ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺎ ﺑﯽ‌‌‌ﺍﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ ﺁﻣﯿﺰ ﻭ ﻣﯿﻠﯿﻮﻧﯽ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﺟﺎﺩﻩ‌‌‌ﻫﺎ ﻣﯽ‌‌‌ﺁﯾﯿﻢ. ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻔﺎﺭﺕ ﺧﺎﻧﻪ‌‌‌ﻫﺎﯼ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺼﻦ ﻣﯽ‌‌‌ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﻭ ﺗﺒﻌﯿﻀﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻠﯽ ﺑﺮ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻧﺶ ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ گوش ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ ﻣﯽ‌‌‌رسانيم.
٣- ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻏﻨﯽ ﻭ ﻋﺒﺪﺍلله ﺍﺯ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎه شان ﺑﺮﻧﮕﺮﺩند، ﺑﺎ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﻘﺎﻃﻌﻪ ﻣﯽ‌‌‌ﮐﻨﯿﻢ . ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻣﻮﺭﯾﻦ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﻻﯾﺖ‌‌‌ﻫﺎ ﻭ ﻭﻟﺴﻮﺍﻟﯽ‌‌‌ﻫﺎﯼ ﻫﺰﺍﺭﻩ ﻧﺸﯿﻦ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﮐﺮﺩ".
به نظر من، این گونه اولتیماتوم دادن ها مفید نیستند (حالا نگویید که با این جمله کمر انقلاب را می شکنی و می توانی بشکنی!). این که می گویم توتاپ پایان جهان نیست هم به این خاطر است که اگر امروز روز است، فردا هم روز است. سخن من یک چیز ساده است: اگر این 72 ساعت طی شدند، تحصن در برابر سفارت ها انجام شد و مقاطعه با دولت هم صورت گرفت و دولت از موضع خود کوتاه نیامد، قدم بعدی چیست؟ قدم بعدی هرچه باشد، نمی تواند این باشد که ما زور خود را زدیم ولی نشد. اگر دولت موضع خود را تعدیل کرد و توتاپ را از بامیان عبور داد و یا اجرای پروژه را از هر راهی به تعلیق در آورد، قدم بعدی برای مدیریت پس-ضربه ها (backlash) چیست؟ اگر دوستان گمان می کنند که اجرای اولتیماتوم بالا پس-ضربه ندارد، اشتباه می کنند. اگر به مدیریت اش در آینده فکر نکرده اند، باز اشتباه می کنند. 
در گرماگرم دادخواهی برای تبسم، فعالان سیاسی خون گرم تا توانستند محقق و خلیلی را از همراهی با تظاهرات بزرگ مردم دور کردند و سر انجام محقق را به موضعی راندند که دیدیم و شنیدیم. حالا سخن همان محقق و همان خلیلی در نزد دولت دو پول ارزش ندارد، چون هزاره ها حتا کمترین پتانسیل سیاسی شان را هم در پای احساسات تند خود نابود کردند. کار سیاسی همواره یک بازی طولانی است. همان چیزی که معروف به Long Game است. فقط همین امروز روز نیست. فردا هم روز است.