------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ تیر ۳, پنجشنبه

اختلاف شدید بر سر امتیاز دهی به حکمتیار

کشمکش در شورای صلح و دسته بندی علنی بین ارگ و شورای اجرائیه


از کانال های غیر رسمی و اطلاعاتی خبرمیرسد که جبهه گیری بین جناح ارگ و «شورای اجرائیه» بر سر استقبال و یا زدن دست رد به سینۀ حکمتیار، به نقطۀ هشدار دهنده یی رسیده است. حکومت بلخ و شبکه جمیعت اسلامی در حکومت، ولسی جرگه، شورای صلح و ارگان های امنیتی، بر چند مواد توافق نامه بین حزب اسلامی حکمتیار و حلقه خاص اطرافیان دکتر غنی اعتراض کرده اند و «شورای حراست» به رهبری استاد سیاف، اکثرمواد مندرج در پیش نویس تعهد نامه را غیر قابل پذیرش و باطل اعلام کرده است.
سوال اساسی این است که حکمتیار مدعی است که هزاران فرد مسلح دارد که درجبهات می جنگند؛ اما از سرنوشت جنگجویان و این سلاح آن ها درکجاست و به کجا انتقال داده خواهد شد، سخنی در میان نیست و فقط گپ بر سر این است که پنجاه هزار نمره زمین به حزب اسلامی توزیع شود. چه وقت حکمتیار اسلحه را به دولت تحویل میدهد؟ هیچ ماده یی در متن توافق و هیچ ضمانتی درین باره وجود ندارد. 
منابع مؤثق میگویند که توافق اصلی و نا نوشته بین حلقه خاص ارگ با حکمتیار به وجود آمده که فراتر از مطالبات مندرج درمتن نوشته شده، است؛ این توافق در یک قدمی اجرایی شدن قرار داشت که دکترغنی از امضای متن ناگهان سرباز زد. گیلانی که بعد از حمایت صریح از طالبان درانظار عامه اعتبارخود را از دست داده و احساس خسته گی بروی چیره شده، تمایل چندانی به میدان دادن حکمتیار ندارد. از سویی هم، شورای صلح به دو دستۀ طالب و ضد طالب تقسیم شده و گشودن این گره کور به یک معجزه ماننده شده است.
چرا دکترغنی به ناگه یک گام به عقب رفت؟
امکان تجزیه دولت و حکومت قوی شده بود. دکترغنی کوتاه آمد و نظام را قربانی نکرد. ایران و هند، حکمتیار را بخشی از پروژۀ قطر وعربستان تلقی می کنند و امریکایی ها نیز بعد از مذاکره اخیر با ایرانی ها، نسبت به کارآمدی حکمتیار در بهبود وضعیت چندان خوشبین نیستند. تهدید سیاف به عنوان بازوی جمیعت، سبب شده است که از سرعت «ستون پنجم» کاسته شود. سیاف و شورای اجرائیه مخالف جدی آزادی زندانیان و دادن امتیازات خارج از محاسبه به حکمتیار اند. 
تا این مرحله برای حکمتیار تنها چانسی انحصاری که باقی مانده، همانا چنگ زدن به شعار های ضد کفار و «نیروهای اشغالگر خارجی» است.