------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ تیر ۱۰, پنجشنبه

ما مردمی هستیم که درهیچ قالبی جور نمی آییم. وقتی یک یورش پرتلفات و شوک آور از سوی طالب و تروریزم سازماندهی و اجرا می شود؛ یک عده بدون آدرس فکری، فی الفور نمایه های کاربری خود را عوض می کنند؛ مفت دروغین احساس مشترک اختراع می کنند و می نویسند که مثلن ای تخار؛ ای بدخشان یا ای کابل خونین در غمت شریکم.  به خود شان ثقه نمی باشد که راست می گویند یا غدر می کنند.
زمانی که بحث سرکوب بی رحمانه طالب، اعدام زندانیان جنایتکار یا تاکتیک های چاره جویانه و سرسختانه علیه پاکستان درمیان می آید؛ همین آدم ها دریک چشم برهم زدن، بشردوست و ضد ماکیاولیزم می شوند؛ ناگه نام های چنگیز وهیتلر را که یا شنیده و یا درجایی تصادفی خوانده اند؛ با املا وانشای غلط می نویسد و وفاداری خود را به انسان گرایی اعلام می کنند و حتی روایت مذهبی هم برایش پیدا می کنند. دلیلش این است که دلیل صلح و جنگ برای هیچ کس مشخص نیست.