------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ تیر ۱۲, شنبه

حاجی غنی به نظام دینی باور ندارد؛ سیاست میکند.

پیشگامان اندیشه ورزی جدید از راه می رسند.
جدایی حوزه دین از سیاست!
نوشته کام بخش نیکویی

اشاره: این ساختار نظری دردنیای پیشرفته سابقه طولانی دارد؛ اما در افغانستان هنوز یک تابو است؛ وباید این دیوار ممنوع در مغز ها بشکند. راه نجات افغانستان ساختن نظام مدنی است نه دینی- مذهبی


هراس نداشته باشید، نگران هم نباشید، خدمتی را که جوامع سکولار به ادیان کرده و آزادی های که به دینداران قایل شده جوامع دینی نتوانسته قایل باشد. تونس و الجزایر و ترکیه نمونه های اسلامی آن و همین گونه نمونه های غیر اسلامی اش به شما معلوم است. بیایید شهامت کنیم و حرفمان را صریح روشن بیان کنیم که بسیاری از دین خویان در تبانی با کشورهای بیرونی به تعمیم و پخش خشونت دینی دست می زنند و همه این ویرانی ها را آخر کار پای دین می ریزند. 
لطفن در این باره فکر کنید و نگذارید سیاه کاران روزگار قیام های سیاه گذشته را بر سر ما تجربه کنند و یکی پی دیگری ما را به جرم این و آن از نشانی های خشن حذف کنند!
در جامعه دیندار حاکمش به جای رسیدگی به مسایل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و... چنگ به دامن غیب و تقدیر و تقدس مآبی می زند.
اشرف غنی از هیبت مردمان دین خوی دین گرا دست به دامن عرب ها شد و ترک روز و روزگار کرد و راه حج عمره پیشه گرفت. این یعنی پشت کردن به ملت و خدمت گزاری به مردم؛ این یعنی فراموشی یک جماعت سی میلیونی که در نان شب گیرافتاده و شب و روز بر سر شان خمپاره می ریزند و در زمین شان بمب های آدمی می کارند. وقتی دین برمسند تصمیم گیرهای سیاسی می نشنید همین باید باشد، و اولویت یک رییس جمهوری یعنی همین که به فرایض دینی و غیر وطنی اش رسیدگی کند.
پانوشت: کار دین و کار سیاست جداست، دین در پی تعمیم امر الهی در جهان است و سیاست در پی خدمت گزاری به کشوری و مردمی که در یک جغرافیایی محدود زندگی می کنند.