------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ تیر ۱۲, شنبه

امحای اخلاق سیاسی نتیجه گرا

سید اشراق حسینی


اگر روزی ارسطو در اثرِ معروف اش (سیاست)، "اخلاقِ فضیلت گرا" در امرِ تعادل اجتماعی را مهم تلقی می کرد، و کانت بحثِ "اخلاقِ وظیفه گرا" در جهتِ چالش با نابسامانی ها را شایانِ اهمیت به حساب می آورد، اما امروزه آموزۀ مهم دیگر نیز واجدِ جایگاه ارزشمند است و آن "اخلاقِ نتیجه گرا"ست، که از یکطرف "بيشترين شادي براي بيشترين" را تجویز می کند و از جانب دیگر بر دستاوردها و ثمربخشی ها تأکید می نماید. 
نظام های سیاسی مشروع امروزه لااقل بخش های از این مزیت ها را در سر خطِ رویه های کاری شان به عنوانِ شاخص های وفاداری به امید های اجتماعی قرار می دهند، به همین جهت است که: برجستگی شرافت سیاسی مدیران، وجدان کاری مسئولان و توانِ خلقِ فرصت های خوشبختی برای مردم بواسطۀ حاکمان از مؤلفه های مهم اخلاقِ سیاسی آنها به شمار می روند، در واقع ویژگی های یاد شده معیار هایی به حساب می آیند تا دوام و قوام نظام های سیاسی قابل توجیه باشند و معقول و مقبول جلوه کنند.
در دورانِ معاصر که نظام های سیاسی کامیاب برای به حدِ اکثر رساندنِ مزیت های اخلاقی به گونۀ مرکب تلاش می کنند، در کشورِ ما این امر به گونۀ اسف انگیزی دچارِ مشکل شده است؛ تقوای سیاسی، وظیفه شناسی و بصیرت برای خلقِ نتایج قناعت بخش از شاخص های نظام سیاسی به شمار نمی روند، بنابراین دریغ کردنِ اعتماد از آن از ابتدایی ترین مسئولیت های شهروندی به شمار می رود.