------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ تیر ۱۷, پنجشنبه

حنیف اتمر رئیس شورای امنیت ملی، برای نخستین بار گفت که «جنگ را به نشانی همه افرادی که درجنایت اخیر درکابل دخیل بودند، خواهیم بُرد.» یعنی جنگ افغانستان قابل انتقال بر بستر دشمن است. هیچ گاهی چنین حرفی از وی شنفته نشده بود. 

اتمر قاعدتاً آدمی درون دار و کمتر حراف است. اما ایشان حین عیادت از مجروحان حمله انتحاری سازمان داده شده از داخل حکومت به هدف راه اندازی کشتاری تکان دهنده در مجمع دانش آموخته های پلیس، نوک شمشیر  را از زیر زبانش نشان داد که اگر به حرف خود قایم باشد، افغانستان از مقام تعیین کننده یی که از نظر جئوپلتیک دارد، و با توجه به این که پاکستان از چهار جهت دریک مخمصه گیرافتاده است؛ با همکاری متحدان منطقه یی، پاکستان را وادار به توبه نصوح خواهد کرد. 

اما من ( شاید بسیاری ها مثل من) درصدق گفتار آقای اتمر در مقام کردار، خوشبین نیستم. اگر وی درآن چه گفت، صدیق است، نخست باید صد ها تن از عوامل قتل و کشتار مردم را که در زندان ها منتظر اعدام اند؛ صف بکشد و اعدام کند. سپس نوبت به کشانیدن جنگ به آدرس دشمنان درجایی است که از آن جا می آیند. افغانستان برای بقای خود، نیاز به سرکوب قساوت بارِ تروریزم دارد. تروریزمی که نه مذهب دارد؛ نه قوم و نه میهن. اگر دربرخورد نظام کنونی در برابر ویرانگران بی قلب، بیش ازین تأخیر شود، نه نظام بر جا می ماند؛ و نه، خام طمعان برای صلحی ناپدیدار، که همه روزه از سوی خونخواران مثل برگی جویده می شود.