------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ مهر ۹, جمعه

عامل آغاز جنگ، سردار داوود نبود

عامل جنگ درافغانستان «ایدئولوژی» های وارداتی بود. سردار داوود مبتلا به ایدئولوژی عصبیت و خارجی نبود.


حكمتيار،  سردار داوود خان را عامل شروع جنگ ها خواند. خوشبختانه تاریخ را نمی توان مسخ کرد. نسل سال های چهل و پنجاه هنوز زنده اند.
 تاریخ جنگ، از  جنگ ایدئولوژیک بین اسلام گرا ها و سازمان های مارکسیست- لیننیست و لیننیست- ماویست ها از نیمه دوم دهه دموکراسی در زمان ظاهر شاه، آن هم در حول وحوش دانشگاه کابل نوشته می شود. چاقو کشی و خون ریزی درجاده های کابل در زمان ظاهرشاه، یک فضای دهشت را ایجاد کرده بود. داوود کاری کرد که به این غائله پایان داده شد و نبرد قدرت به فاز جدیدی وارد شد؛  ورنه، جنگ وجهاد درجاده های کابل و ولایات پلان شده بود.

سردار داوود درآن زمان خانه نشین بود. وقتی سیدال «سخندان» از فعالان جنبش چپ انقلابی( که به قول غالب مردم به وسیله شخص حکمتیار با چاقو کشته شد) جان خود را در ساحه پوهنتون از دست داد، جنگ افغانستان در آستانۀ کلید خوردن بود. پیش از آن، به دستور سردار ولی، سه تن از دانشجویان نیز در روز سوم عقرب کشته شده بودند. تیزاب پاشی به صورت دختران از سوی داوود خان صورت نگرفته بود؛ حکمتیار باید به تاریخ پاسخ بدهد که این بدعث هولناک را چه کسی آغازیده بود؟
هردو طیف متخاصم با آن که هنوز مسلح نشده بودند، ارواح شان آتشین و مغز های شان به سوی یکدیگر آتشباری می کردند. پاکستان، امریکا وعربستان به سر یکی دست می کشیدند و شبکه های فعال اطلاعاتی شوروی، از سربازان نیابتی خود شان حراست می کردند. 
ادعای گلبدین درین رابطه بی اساس است. شاید او به اتحاد سیاسی جناح پرچم با داوود خان اشاره دارد که زود تر از اخوانی ها در قدرت سیاسی شریک شده بودند.