------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ مهر ۸, پنجشنبه

پیمان صلح سکایپی روی کاغذ می ماند

خط و نشان کشی دکترعبدالله به حکمتیار، ریشه درین واقعیت دارد که کمترین اعتقادی به اجرا و پایداری صلح با حزب اسلامی وجود ندارد. 



سخنرانی حکمتیار هیچ نکته یی  به رسم تضمین و طمانینه به صلح نداشت. او نگفت که افراد مسلح وی درکجا اند و در کدام جبهات مشغول جنگ اند و چه زمانی سلاح های خود را به زمین می گذارند.

نکته یی که درمحافل کابل عنوان می شود این است که جبهۀ مسلح حکمتیار بعد از پیمان صلح رونما خواهد شد. یعنی هزاران نفر از کمپ ها آورده شده و از سوی دولت مسلح می شوند! آنگاه اعلام می شود که آن ها از جنگ دست کشیده و اینک، مثلاً درکابل یا در پایگاهی درجنوب کابل مرکز می گیرند. همین محافل گفته اند که ترکیه آماده گی نشان داده است که مرکز اقامت بسیار بزرگی برای حکمتیار ( نه درداخل کابل) بلکه در حواشی شرق یا جنوب کابل اعمار نماید.

کلیدی ترین سوال مردم همین است که جبهه جنگ حزب اسلامی در کجای کشور است.

حکمتیار شرایط اجرای دو طرفۀ صلح را توضیح نداد. کدام جبهه جنگی با امضای موافقتنامه صلح بین حکمتیار و دولت کابل از حالت جنگ به صلح گذار می کند؟ 
هر زمانی که برای این پرسش، پاسخ عملی داده شد، روی دیگر مواد مندرج در  پیمان روی کاغذ می تواند بحث وفحص صورت گیرد. حکمتیار از طریق انترنت بی تردید که سخنان دکترعبدالله را می شنفت و سیمای مشوش و دلگیر استاد سیاف و عطا نور را روی سکرین تماشا می کرد. او دید که عبدالله به غنی و حکمتیار با ملایمت هشدار داد که هرگاه چیزی نهان از انظار مردم اتفاق بیفتد، مردم حق دارند وارد عرصه سوال و دادخواهی شوند. او افاده داد که اگر ما اراده یی برای به سرر سیدن این کاروان نمی داشتیم از همان اول پیشروی محال بود.
تعبیر تکمیلی گفتار عبدالله این است که این کاروان فقط از سوی ما اجازۀ حرکت دریافت خواهد کرد. ائتلاف شمال، به شدت نسبت به نیات غنی- حکمتیار بدبین است. عبدالله تصریح کرد که «عمل صادقانه» مناسبات آینده را مسیر خواهد داد و از گردن خود خلاص کرد که هیچ کارشکنی از سوی ما صورت نمی گیرد. دلیلش این است که وی مطمئن است که «کارشکنی» از مجاری طرف مقابل به راه انداخته می شود.