------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

در حال بارکردن…

ه‍.ش. ۱۳۹۵ مهر ۱, پنجشنبه

برکمر باریک دکترغنی، کمربند حکمتیار بسته شد

پروسه جا به جایی حزب اسلامی در لایه های دولت و نظام دست کم سه ماه را در برمی گیرد. آرامش تاکتیکی و مصلحتی فقط همین سه ماه خواهد بود. 



پروژه به شدت برنامه ریزی شدۀ پیوستن حکمتیار به تیم دکترغنی، درماهیت امر، خمیره یی برای استقرار همه گانی و صلح ندارد و بخشی از جنگ قدرت های منطقه یی برضد یکدیگر است.

 بحران جاری به حدی در هم پیچ است که از هر سو بوی یک توفان منطقه یی و جهانی به دماغ می خورد و مرکز این توفان، حوزه افغانستان است. جنگ افغانستان هنوز در گرو پسامد های انتخاباتی امریکا و نتایج جنگ به بن کشیده شدۀ سوریه و یمن است. درین خلاء زمانی ائتلاف های رقیب منطقه یی به ویژه عربستان و پاکستان تلاش کرده اند که جبهه آرایی های سیاسی و نظامی در افغانستان را دو باره آرایی کنند و پروژه «آشتی» حکمتیار یکی از مولفه های عملیاتی آن هاست.

اما تاریخ مبارزات سیاسی و نظامی حکمتیار زنجیره یی از ائتلاف های رزمی و عملیاتی در مقاطع مختلف است و تمامی سازش ها و کنار آمدن های حکمتیار با دیگر احزاب و جریان های جنگی- سیاسی، قبل از آن که برای پیوند زنی شیرازه ها برای تأمین «صلح» باشد، نفس تازه کردن کوتاه مدت تطبیق برنامه های غلبه بر حریفان بوده است. حزبی ها از قدمه های بالا تا پائین به این موضوع وقوف دارند. دشمنان حکمتیار نیز همانند خود وی سخت غیرعادی اند.

جالب این است که دشمنان «مسلمان» حکمتیار در محفل امضای سند تفاهم حزب اسلامی با دولت، غیرحاضر بودند؛ و حتی انجنیرمحمد خان و عبدالهادی ارغندیوال که سالیان سال جزو بدنۀ حزب اسلامی به رهبری حکمتیار بودند؛ در مجلس حضور نداشتند.
این نشانه ها ( به گواه آموزه های چند مرحله یی) به ما پیام میدهند که اجرایی کردن سند تفاهم با حزب اسلامی هم از سوی تیم دکترغنی با چالش های سخت جان رو به رو خواهد بود وهم شرایط طوری است که حزب اسلامی و شخص حکمتیار قطعن قادر به عمل خلاف عادت نخواهند شد و به هیچ یک از تعهدات روی کاغذ، پایبندی خود را حفظ کرده نخواهد توانست. دلیلش این است که طرف مقابل ( دشمنان مسلمان) اجازه چنین فارغ بالی را به وی نخواهد داد.

تردیدی نیست که حکمتیار از شکست ها و انزوای بیست و پنج ساله، درس های زیادی فراگرفته است؛ اما سوال این است که چه گونه درس گرفته و آیا تجارب وی، باردیگر تکرار نخواهد شد؟ ا می توان فهمید که حکمتیار هرگز در وزیراکبرخان یا شهر نو اقامت گزین نخواهد شد. او برای کنترول متن، هماره در حاشیه منزل می گزیند.

 حزب اسلامی پوتانسیال ها و زمینه های زنده برای کمک به روند صلح در اختیار ندارد. با اشغال کابل به وسیله طالبان در شش میزان 1375 اکثریت قاطع نفرات حزب اسلامی مدت پنج سال علیه ائتلاف ضد طالبان در تمامی محاذات جنگیده اند و اکنون نیز باور کردنش بس محال می نماید که در میدان قدرت و امتیازات دولتی و رقابت نظامی خصوصاً در شمال، خون های ریخته وکابوس های سرگردان کین وغیظ را به فراموشی بسپارند.
سوال کلیدی تر این است که در برابر این پروژه که تمام مصارف آن را عربستان سعودی به گردن گرفته است، تکلیف ایران- دشمن ذاتی دودمان شاهی ریاض- با چه اشکالی مشاهده خواهد شد. ماه های آینده، خود به خود برای این پرسش دلهره انگیز، پاسخ های وحشتناکی از زمین حوادث خواهد رویاند.