-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۵ اسفند ۹, دوشنبه

از «نعرۀ تکبیر» تابلیت فراموشی درست کرده اند.


خانواده های نیروهای امنیتی، اسیران و رزمنده گان خط اول جنگ علیه تروریزم را فراموش کرده اند؛ با چسپیدن به بزنس هوچی گری، عملاً سفرل میزبانی به تروریزم را گسترده نگهداشته اند.  چسپیده اند. 


فرآورده تازه از کارخانه جمهوری دروغ به بازار رسانه آمد. کسانی که پوسته می فروشند؛ معاش سربازان را به جیب میزنند؛ اسلحه و مهمات را فروخته و مواد سوختی را لیلام می کنند؛ همان ها حالا آمده اند یک روز دیگر تقویم را بند انداختند.

تاریخ نهم حوت را روز نیروهای مسلح نام نهادند. این «نام نهاد» مثل دیگرروز های مناسبتی- تبلیغاتی یک نام بی فایده است. دولت کابل همراه با چندین «کندک» مشاوران و کارگزاران «پایدل کشال» فقط برای خود فرصت شناوری در دریای فریب کمایی می کند و چمچه می زند که معجونی از طمع خام، حس تفاخر و دلخوشی برای دیگران تهیه کند. هزاران تروریست به دام افتاده، در زندان ها «میزبانی» می شوند؛ آن ها هزاران سرباز اردوی ملی، پلیس، امنیت ملی و مردم غیرنظامی را کشته اند. حدود چهار صد تن طبق محکمه «شرعی» به قصاص محکوم اند؛ اگر دولت خائن واقعاً کمر به تکریم نیروهای امنیتی بسته است؛ به افتخار همین روز، یک درجن از آن آدم کشان را مطابق قانون و عدالت از زنده گی ساقط کند؛ سپس، به دزدان اعاشه واباته سربازان، به افسران خائنی که پاسگاه های سربازان خویش را «سرجمع» به دشمن فروخته اند؛ به حساب جنایتکاران جنگی که فرماندهان و رهبران قسی طالب را در موترهای شیشه دودی خویش، سلامت به مقصد می رسانند (مانند خلیل اندرابی خائن) برسد. آنگاه رو به سوی اسیران و بازمانده های شهدا کند. دولت به عزت ملی دهن کجی می کند. در شفاخانه سردار داوود خان، به خاطر قحطی دارو، درسالیان اخیر، شماری زخمی های اردوی و پلیس جان باخته، زودهنگام قطع عضو شده و یک گروه از نمرود های «تنظیمی» در همدستی با شماری از بی ریشه های دوپا، مجموعه بسته های دارو وتجهیزات پزشکی را از انبار شفاخانه تخلیه کرده و «نقد» کرده اند. این دسته جات هنوز در لایه های حکومت، صاحب دم ودستگاه اند اما جمهوری دروغ اسلامی به رهبری دکترغنی- عبدالله به حیف ومیل احساسات مردم مشغول اند.
خلق الله سردر نمی آورد که این همه نعرۀ تکبیر، الله اکبر از بهر چیست؟
صورت های خسته و نگاه های گرسنه کودکان بازمانده، روح تئاتری های سیاسی را به لجن خواهد کشید.