------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

ه‍.ش. ۱۳۹۵ اسفند ۲۸, شنبه

پوچ نویس های امریکا: ما با افغان ها می جنگیم!

اشاره: بی سوادی و درهم اندیشی بسیاری از ناظران امریکایی درجنگ افغانستان حیرت انگیز است. این دسته، جنگ جهانی تروریزم و شبکه های چند ملیتی در نبردگاه افغانستان را نادیده می گیرند.


پایگاه تحلیلی امریکایی موسوم به «مآموریت وهدف»، در رد پیشنهادات جان مکین و لیندسی گراهام دو سناتور برجسته امریکایی که اخیراً در رابطه به اعزام لشکر جنگی جدید به افغانستان فراخوان داده بودند؛ مقاله ای را به قلم پیتی میجر منتشر کرده است. 
نویسنده گفته است که ما ( درافغانستان) تلاش خود را کرده ایم. این کشور سلسله ای از هرگونه عملیات و درگیری نظامی را از سرگذرانده است. ما درآن جا موشک های کروز و طیاره های بی سرنشین را به کار گرفتیم؛ دستور عملیات سریع دادیم؛ تفنگداران دریایی اعزام کردیم وبیش از یک صد هزار سرباز پیاده به آن جا گسیل داشتیم؛ همه این کار ها را بدون داشتن یک دیدگاه استراتیژیک انجام داده ایم.

نویسنده ادامه می دهد: ما با وجود از دست رفتن زنده گی قریب 2400 سرباز امریکایی، ده ها هزار افغان، مخارج 750 میلیارد دالر دریک جریان یک دهه، با درهمراهی با حکومتی که کنترول اندکی برامور دارد، با گذشت پس از شانزده سال، با شکست رو به رو شده ایم. سناتور های ارشد با ادا و اطوار می گویند « هنوز جنگ علیه ترور درافغانستان علیه دشمن ووارثان ایدیولوژیک شان که کشور ما را در سپتامبر 2001 مورد حمله قرار دادند؛ ادامه دارد.»

دربهترین حالت، این دو عبارت در توجیه جنگی که از دیر زمانی به این سو به فراموشی رفته مناسب می نماید؛ دربدترین حالت، یک دروغ عریان است. ما با شاخه های طبقه بندی شده اقوام درافغانستان در نبرد هستیم که از نظر آن ها حکومت کابل یک نهاد نا مشروع و دست نشانده قدرت های خارجی است که قصد دارند فرهنگ افغان را با اعمال زور تغییر بدهند. پراکندن نیروها در میان گروه های سرکش تروریست که زیر فرمان هر دسته جهادی با علاقه مندی می جنگند، تنور جنگی را به سرعت داغ خواهد کرد، مگر بخش عمده مخالفان درمیدان های جنگ افراد محلی افغان هستند که جنگ شان خصلت محلی دارد.

کشمکش درافغانستان خصلت محلی دارد و همیشه چنین بوده و امریکا دربهترین حالت نقش یک چماق (سوته) را بازی می کند. حکومت افغانستان دراقداماتش وابسته به ما است و از تضمین مشروع بین المللی بهره می برد. وابسته گی مخالفان از بابت اشتباهات مرگباری است ما مرتکب می شویم و به این ترتیب، زمینه دروغ پراکنی برای آنان مساعد می شود و از حضور مشروع جهانی نیز به اشکال مختلف به نفع خود استفاده می کنند.  این که جنگ کنونی از ما نیست، بدین معنا هم نیست که ما هیچ نقشی درآن نداریم، به عنوان مثال، برپاکستان فشار می آوریم که شبه نظامیان نیابتی خود را به میز مذاکره حاضر سازد و با گروه های جهادی که همه چیز را نفی می کنند کار کند. متاسفانه در جنگ کنونی ما مصلحت اندیشی و اختلاف نظرهای کوچک چندان نقشی ندارد و این موارد در اقدامات دولت در سرکوب افراطیون درخارج از مرز ها به چشم نمی خورد.