-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۵ اسفند ۲۰, جمعه

اردوی ملی نباید صرفاً گارنیزیون کوچک امریکا باقی بماند

سکوت امریکا وناتو در قبال کشتار کابل/ پیمان امنیتی با امریکا می تواند در پارلمان افغانستان بازبینی شود.



تا این دم که دو روز از کشتار در بیمارستان کابل می گذرد؛ نه کاخ سفید و نه فرماندهی ناتو، هیچ یک دربرابر عملیات به شدت سازمان داده شده علیه نظامیان در یگانه بیمارستان نظامی، واکنش نشان نداده وحتی یک «تقبیح» خشک و خالی هم از زبان شان شنفته نشده است. البته حالا واکنش های تشریفاتی آنان هیچ دردی را درمان نمی کند و ارزشی هم ندارد.

علی الظاهر حضور آن ها درافغانستان «کاهش یافته»؛ اما هم زمین و هم آسمان افغانستان در دست همان پانزده هزارنیروی خاص قرار دارد که در 9 پایگاه در افغانستان قایم شده اند. خود را مستور کرده اند؛ اما مردم را در برهوت زیرباران دهشت افگنان رها کرده و تماشا می کنند. با ویران کردن افغانستان نمی تواند سنگر دفاعی ساخت. تاوان مهلکی دارد.

مجموعه گزارش ها مشعر اند که محاصرۀ امریکا وناتو از استقامت شرق، وشمال غرب از سوی روسیه، چین و ایران با حفظ پل ارتباط با پاکستان در جریان است. امریکا انتباه داشته باشد که کوبیدن تأسیسات درکابل، خشم عمومی مردم راعلیه حضور امریکا و زورگویی بی پرده و نادیده گرفتن مصالح و حیثیت میلیون ها شهروند کشور، پخته می کند. آن ها شاید مثل روس ها، پاکستانی ها وانگلیس ها، تا وقتی که محاصره آتشفشان تنگ تر شده نرود؛ از الاغ همه چیز دانی خویش فرو نخواهد آمد؛ ازین پس ممکن است هم الاغ از پا درآید و هم سوار الاغ.

شاید این یادداشت نگاری ها درشبکه اجتماعی از آدرس های فردی به نظر امریکایی ها که فقط چشمان شان به سوی فرضیه های خود شان زُل زده، سخنی از روی بطالت وتکراردر نظر آید. اما این درک گسترده اکنون وجود دارد که امریکا از اردو وپلیس افغانستان صرفاً به حیث یک گارنیزیون مصرفی در جنگی که قرارنیست پایان بگیرد؛ کارگیری می کند. روزی می رسد که همین گارنیزیون به سوی شان آتشباری خواهند و میلیون ها افغانستان سرکوب شده وبه ظاهر خاموش، به دریایی از خشم و انتقام مبدل خواهند شد. اکثریت آنانی که زمانی در دفاع از امضای پیمان «پیمان استراتیژیک» با امریکا ایستاده بودند؛ امروز از نظر فکری تغییر کرده اند. پیمانی که به سلامت افغانستان کمک نکند؛ باید لغو شود.