-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ اردیبهشت ۱۰, یکشنبه

ورود «امیر»


علي اميري- رو برداری از جمهوری سکوت

نسل جدیدی از جوانان و دختران، با ارزش های جدید، هرچند سطحی و مبتذل، ظهور کرده است که کمتر گوش شان بدهکار مواعظ ایدئولوژیک امیران جهادی از سنخ حکمتیار است.



گلبدین حکمتیار، در کنار این که دوست داشت لقب «امیر جهاد» مختص و منحصر به او باشد، سخت مشتاق بود که به صورت «فاتح» به کابل وارد شود، تا «امیر مجاهد»، «امیر فاتح» نیز باشد. در سال 1371 که مجاهدین به کابل آمدند، ورود فاتجانۀ امیر با اخلال مواجه شد، ناگزیر حکمتیار همچنان امیر جهاد ماند و در گوشۀ جنوبی شهر کابل موضع گرفت و پیام خود را با موشک به شهر فرستاد. بعد از اجلاس ماهی پر، حکمتیار به عنوان بخشی از ساختار قدرت، به دولت شهر استاد ربانی در کابل پیوست. اما، آن دولت مستعجل بود و به زودی از هم پاشید و اینک کم و بیش بیست سال بعد از آن زمان، حکمتیار برای بار سوم به کابل وارد می شود. باز هم نه در سیمای یک فاتح که در سیمای یک مؤید نظام موجود. اینکه او از در آشتی در آمده و نظام کنونی را تأئید کرده است، باید برای همه ما مایه خوشی و خرسندی باشد. ورود او به عنوان مؤید نظام به کابل، بهترین ورود است. اما این ورود برای امیر خالی از دشواری نیست. برخی از این دشواری از این قرار است: 
1. حزب اسلامی اکنون به چندین شاخه وشاخچه منشعب شده است و یک دست و یک پارچه کردن آن قدرت امیر را به چالش می کشد؛ 
2. نسل جدیدی از جوانان و دختران، با ارزش های جدید، هرچند سطحی و مبتذل، ظهور کرده است که کمتر گوش شان بدهکار مواعظ ایدئولوژیک امیران جهادی از سنخ حکمتیار است؛ 
3. دوران هژمونی مذهبی هم گذشته است. ستارۀ دینی این امیر به سختی می تواند به اندازه سیاف و محسنی و کشاف، تلألؤ داشته باشد. موعظه های تکراری و ملال انگیز این حضرات در این یک و نیم دهه نه بر معرفت دینی کسی چیزی افزوده است و نه ایمان مؤمنی را تقویت کرده است. دشوار می توان تصور کرد که حکمتیار بتواند گامی فراتر از اینان بگذارد. 
این است که میان «ایدئولوژی اسلامی امیر» و «واقعیت اجتماعی نسل جدید» شکاف ایجاد شده است. امیر اگر مدارا کند، به معنای آن است که صخرۀ سخت ایدئولوژی او نیز دود شده و به هوا رفته است. اگر موضع منفی بگیرد و از عقب اشرافیت ایدئولوژیک خود به آزادی بیان، رسانه ها و فعالیت های مدنی بنگرد، خود به معضل(نه الزاما مانعی) در جامعه بدل خواهد شد. به زودی روشن خواهد شد که امیر جهاد «آمر» امر به معروف و نهی از منکر نیز خواهد شد، یا با جامعه و جوانان و رسانه ها و «سریال های مبتذل» با مدارا برخورد خواهد کرد؟ در سخنرانی لغمان حکتیار به رسانه ها پیام منفی داد، اما در عمل کار به این سادگی نیست و باید منتظر عمل امیر ماند. 
انصراف حکمتیار از جنگ و دق الباب کردن دَرِ صلح و آشتی، یک پیروزی برای قانون اساسی افغانستان است. باید به فال نیک بگیریم که یکی از قدیمی ترین جنگ جویان ما راه صلح برگرفته است. و باید خوشجال باشیم که در یکی از حساس ترین و پیچیده ترین دوره های تاریخی کشور که مردم با بحران های مختلف محاصره شده اند، یکی از کسانی را در میان خود داریم که همواره مدعی داشتن کلیدی برای گشایش دشواری ها در جیب خود بوده است. اما فراموش نکنیم که گره های کور جدید با تدبیرهای کهن باز شدنی نیست و بخت و تدبیر امیر جهاد با آزمون دشوار و چالش های سخت مواجه است. باید منتظر ماند و دید.