-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ خرداد ۱۳, شنبه

فرمانده ترورخیابانی! یک پلیس زخمی نشان بده!

حالا که سلاح کوت ها را دربرابر مردم خسته از ترور وفساد به کار گرفتید، منتظر پی آیند تروریزم خیابانی خویش هم باشید. 




گل نبی «احمدزی» فرمانده پادگاه سرکوب پایتخت می گوید که راهیان خسته از ترور وفساد، «مسلح» بودند. سرقافله دزدی وسبوتاژ- دکتراکرم خپلواک- هم اشاره داده که «ما راپور داشتیم که آن ها به تصرف ارگ می آیند.»

اگر این همه جبه خانه ومخازن جنگی که در چهار راهی زنبق برای سرکوب جوانان و زنان حاضر صحنه کرده بودند، درمحاذ جنگ با تروریزم در کندز وهلمند به کارگرفته بودند، وضع امنیتی مملکت تعریف دیگری پیدا می کرد. بر ذهن حنیف اتمر و دکترغنی، ترس ووحشت دودهه قبل ترسب کرده است.

درمغز شان هم خطور نمی کند که پس از مصادرۀ کاریزمای سیاسی- نظامی احمد شاه «مسعود» از سوی جامعه جهانی، آن ها  با یک دسته از «خواجه» های سیاسی دلال، جنرال های فیس بوکی و شکم گنده های بی مصرف سروکارشان هست و نباید به نگاه دیروز به امروز نگاه کنند. دربیست سال اخیر، یک نسل دیگری درمیان اقوام مختلف افغانستان به ظهور رسیده که دیدگاه های شان با حساب وکتاب های پدران شان در دوره جهاد زده گی وحتی به ماجراهای صد سال قبل شباهتی ندارد.

سران خیزش خیابانی دیروز، حتی از احمد سعیدی، لطیف پدرام و جاوید کوهستانی که درهیچ جنگ وجنایتی دست شان آلوده نیست؛ پذیرایی چندانی نکردند. اما آن ها پس از نخستین مشق خونبار خیابانی درکابل، به یک انتباه تجربی می رسند که در یک بستر غیرمدنی، برپا کردن نمایش مدنیت، امری عبث است و چشم ها را در تعریف واقعیت بی رحم «باید شُست.» 
 به ثبوت رسید که باورمندی به عامل دگرگونی دریک جامعه، برای کهنه گرایان سنتی امری محال است و در فهم و درک نسل جوان، خرشان درگِل می ماند. 
حالا که سلاح کوت ها را دربرابر مردم خسته از ترور وفساد به کار گرفتید، منتظر پی آیند تروریزم خیابانی خویش هم باشید. دکترغنی- اتمر قربانی استفاده از اطلاعات کاذب فیس بوکی شدند و در نخستین ساعت شروع راه پیمایی دادخواهان خیابانی، به گول خود زدند. نخستین ثمرۀ خصی کردن ارگان امنیت ملی، این است.