-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ خرداد ۱۳, شنبه

کدام پل در کجای این سرزمین شکسته، که ما به هم نمی رسیم؟

آیا کودک کنری و کودک پنجشیری هر دو از تفنگ نمی ترسند؟ آیا گلوله، ویرانی و آواره گی کابوس مشترک زنان و مردان قندهار و بامیان نیست؟ آیا راکت خانهء جوزجانی و بغلانی را یکسان تخریب نمی کند؟ آیا تروریست میان ننگرهاری و سرپلی فرق می گذارد؟ 

شهرزاد «اکبر»




سه روز است تمام هستی ام درد می کند. شهر آنقدر خشمگین و دردمند است که به مشکل میتوان در هوایش نفس کشید.
همهء ما از میلهء تفنگ می ترسیم. همهء ما عزیزی را در جنگ از دست داده ایم. همهء ما زهر حقارت را در مهاجرت و آواره گی چشیده ایم. همهء ما در یک مرحله از زنده گی خویش فقر و بی پناهی را تجربه کرده ایم. همه روزی خانه بدوش بوده ایم و خیلی های ما هنوز هم از درد آواره گی رنج می بریم. همهء ما از دیدن مردان تفنگ بدست در شهر و کوچه های خویش خسته ایم. 
آیا کودک کنری و کودک پنجشیری هر دو از تفنگ نمی ترسند؟ آیا گلوله، ویرانی و آواره گی کابوس مشترک زنان و مردان قندهار و بامیان نیست؟ آیا راکت خانهء جوزجانی و بغلانی را یکسان تخریب نمی کند؟ آیا تروریست میان ننگرهاری و سرپلی فرق می گذارد؟ 
کدام گوشهء افغانستان عزادار نیست؟ کدام مادر در کدام گوشهء این سرزمین هر روز از بیم از دست دادن جوانش به جنگ نمی لرزد؟ کدام دل ست که ویران نشده است؟ کدام ساکن کابل هر روز با یقین برگشت از خانه بیرون می شود؟
پس چرا جواب درد را با گوله می دهیم؟ چرا در پاسخ حملهء دشمن، به همدیگر نفرت می ورزیم؟
کدام پل در کجای این سرزمین شکسته* که ما به هم نمی رسیم؟ کدام پرده را بر چشم و گوش کشانده ایم که زخم مشترک خویش را نمی بینیم و گریهء مستمر مادران را نمی شنویم؟
خشم داریم. درد داریم. حق داریم از بی عدالتی، از ساختار سیاسی فاسد، از بی تفاوتی و بی دردی رهبران سیاسی خشمگین باشیم. ولی از شوربختی جمعی ما چیزی کاسته نخواهد شد تا زمانی که از میزان نفرت و ویرانگری نکاهیم، تا زمانی که تلاشی جدی و صادقانه برای کنار گذاشتن خشم، برتری طلبی، نفرت و ادبیات حذف نکنیم. تا ما پراکنده و با هم در ستیزیم، سرنوشت هیچ کدام ما بهتر نخواهد شد. 
___
* الهام از شعر گروس عبدالملکیان "کدام پل در کجای جهان شکسته است که هیچ کس به خانه اش نمی رسد"