-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ خرداد ۱۲, جمعه

طغیان کابل مقدمه «مقاومت دوم» علیه تروریزم است

دوران همایش های نرم خیابانی به سر رسیده است. حرکت مدنی دربستر غیرمدنی؛ صفر ضرب صفر



حرکت مدنی درشرایط جنگ و استیلای سلطنت بی اعتمادی وفساد،  یک دورِ باطل است که ویروس فساد سیاسی را مقاوم تر می کند.

درشانزده سال اخیر، صدها همایش مدنی با اهدافی مشروع ومشخص سازماندهی شدند اما نتیجه تا به امروز صفر است.

شماری مبلغ حرکت «صلح آمیز» اند، تا یک باردیگر زمینه ای را فراهم کنند که به هیچ حقی یا شرایط بهتری نرسند. شماری هم عنوان می کنند که دادخواهی خیابانی «غیرسیاسی» باشد. هیچ چیزی درافغانستان و درهمه جای دنیا، غیرسیاسی نیست.
شبکه های «ستون پنجم»، کشتارجمعی کابلیان، دستورشلیک از سوی تاج محمد جاهد به روی  مظاهره چیان، گوش ندادن به مطالبات معترضان از هرجنس ولون... همه «سیاسی» اند. طرح «غیرسیاسی» بودن درذات خود نوعی سیاست بازی، پنهان کاری، چشم بستن به روی واقعیت ها ( از روی خسته گی ) و درکل، تسلیم طلبی سیاسی در برابر یک جبر اجتماعی است که یک گروه کوچک غیرمستحق وغیرمنتخب، بر مردم تحمیل می کنند.

وقتی گلبدین، آشکارا به دفاع از تروریزم برمیخیزد؛ یا حامد کرزی به تروریست ها «حق» می دهد که مردم را بکشند؛ در واقع با عشوه های خشن بدویت «سیاسی» رو به رو هستیم.
به قول لعل محمد «احمدزی»، «شطرنج بازان میدان سیاست برای مات حریف، ملت را منحیث عسکر پیاده به کارمی برند.» اما آرایش زنده گی در سطح داخلی به وجدان وخبره گی مدیران سیاسی رابطه دارد. البته این بیان، خمیرۀ اصلی فلسفه جنگ جاری درافغانستان است.
 اما مسئول درهم شکسته گی درونی دولت چه کسانی اند؟ معلوم است که یک گروه افراطی درمقام منادی بربریت سیاسی ایستاده و برای تولید خطرات آینده مواد و مصالح درست می کند. حرکت نا منظم خیابانی کابل، علی العجاله و با نوعی هرج ومرج درحال سرکوب شدن است، مگر همین سرکوب، اردوگاه جدید مقاومت استراتیژیک را طراحی می کند.  هنوز هیچ نتیجه ای به دست نیامده و گرهی دیگر برگره خشم مردم افزوده شده است. تجربه همه ما مشعر است که حرکت مدنی دریک بستر غیرمدنی، عاقبت معکوس دارد. وقتی تکاوران اطراف دکترغنی به میدان سرکوب ایلا می شوند، هرشخص ساده لوحی می تواند درک کند که ما به سوی چه آینده ای جلو می رویم.
اهریمن سیاسی جدیدی درکشور سربرآورده است که نه با حرکت مدنی که با مدیریت مدبرانه مقاومت نظامی قابل مهار است.