-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ خرداد ۲۳, سه‌شنبه

ضعف مدیریت در رستاخیز تغییر

کاوه «جبران»



رستاخیز تغییر به شدت از ضعف مدیریت و سازمان‌دهی رنج می‌برد. خسته‌گی و چندپاره‌گی مردم و گروه‌های معترض به وضوح پیداست. مردم به سازمان‌دهی و سازمان‌دهنده‌گان عمیقاً بدگمان اند و تصور می‌کنند که مدیریت کردن اعتراض به معنای معامله و فروش داعیه است. برداشته‌شدن چند خیمه با پادرمیانی مجلس و تعلیق وظایف چند مسؤول امنیتی، این گمان را تقویت کرده است. نیرو‌های درس‌خوانده و سازمان‌ده از همه بیشتر در معرض اتهام و توهین قرار دارند. شماری هم از وضع کنونی استفاده کرده و شرایط را برای استفادۀ سوء بیشتر وخیم می‌کنند.

احساسات، شهرت‌طلبی، عصبانیت، شایعه، اتهام و افترا بیش از عقلانیت و گفت‌وگو و استراتژی میان گروه‌های معترض حاکم است. بی‌برنامه‌گی و چنددسته‌گی در حدی است که در یک روز، دو بار اعلامیۀ نشست خبری پخش می‌شود و هر دو به گونه‌هایی یک نوع استدلال را پیشکش می‌کنند.
سازمان‌دهنده‌گانی که تا کنون اعتراض را مدیریت کرده اند، به شدت خسته و زیر فشار اند. با این‌همه چاره‌ یی جز پیش‌برد حرکت ندارند. آن‌چه که تا کنون پیش آمده امیدوارکننده است اما نهایت باید راه حلی باید پیدا گردد.
گفت‌وگوها باید پی‌گیری شوند. آنانی که تصور می‌کنند بستن باب هر گونه گفت‌وگو برای تحقق خواست‌ها با حکومت بسته شود، و صرفاً سنگر خیابان باید حفظ گردد منطق و استدلال درستی برای ماجرا ندارند. مذاکرات اگر به نتیجه‌یی می‌رسد، ادامۀ اعتراض کار عبثی است.
 گفت‌وگوکردن حتماً به معنای معامله و خیمه‌فروشی نیست. شماری یا از روی توطئه، یا هم در اثر فقدان اطلاعات این نکته را به هرزه برجسته می‌کنند. معترضان جریان مذاکرات‌شان را با مجلس ضبط کرده اند و این فیلم‌ها برای رد چنین ادعاهایی، سند مهمی است. گرداننده‌گان اعتراض باید این فیلم‌ها را عمومی بسازند.
اکنون چند خیمه محض رفع راه‌ بندان و اعتمادسازی میان مردم از خیابان‌ها برچیده شده اند. این موضوع هر چند از یک‌سو، باعث خشم شماری از مردم شده که انگار معامله‌یی در کار بوده اما از سوی دیگر نیت معترضان را بر مطالبات صلح‌آمیزِ مبتنی بر گفت‌وگو نشان می‌دهد که حکومت را ملزم می‌سازد تا به بقیه خواست‌های مردم پاسخ مثبت ارایه کند.