-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ تیر ۵, دوشنبه

گاهی سر از میانه امواج عظیم دلتنگی های هزاره چهره در می آورم و خودم را حتی برای خودم گمشده اعلام می کنم تا به سکون برسم. چه تله ای...دست پیش بردن به سوی سکون، ایستادن درقله باد است... آدمی که هیچ گاه از تقلا های خودش فارغ شدنی نیست از چه رو فرصت می یابند که دنبال سیاه و سفید دیگران بروند... به راستی که زنده گی، گمشدگی است.