-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ تیر ۲۶, دوشنبه

عطا «نور» درنقطه یی ایستاد که راه عقب گشت ندارد



گفتار استاد عطا محمد نور برای غنی- عبدالله و امریکا و همچنان برای ناظران اوضاع، فراتر از مرز تصور بود. 



درشانزده سالی که جهادی بخشی از قدرت کلیدی در دولت حساب می شوند، این چنین موضع گیری صریح از زبان هیچ یکی از مهره های قدرت شنیده نشده بود. دیگر تردیدی باقی نماند که تفاوت  عطا «نور» با دکترعبدالله، قانونی و مارشال فهیم ماهیتی وقطعی بوده و علی رغم یک رشته اگر ومگر ها شباهت هایی میان او و شادروان احمد شاه مسعود محرز شده است. مسعود درمذاکره طولانی با امریکایی به همان نقطه ای رسید که اینک عطا نور درآن ایستاده است.

تشکیل شورای نجات افغانستان اثبات کرد که سیاست یک دنده گی، انحصار و مدیریت پنهان فساد سالاری دولتی، مانند آن چه در دوره حامد کرزی شیوع یافته بود، پس لگدی هایی دارد که می تواند به قیمت جان سران و بازیگران به ظاهر محفوظ در حصار ارگ تمام شود. امریکایی ها اشتباه خود را نباید با اشتباه مکرر و چاق کنند. اگر حذف و بازی کوتاه مدت به قیمت فراموشی منافع مردم افغانستان نتیجه می داد، اینک پس از شانزده سال جنگ و تلفات و به شاخی باد کردن دالرهای فراوان، کار به «بن بست» نمی کشید.
اشتباه اساسی این بود که  ساختار رهبری سیاسی قرن نوزده را در شرایط قرن بیست ویک به هم مدغم کردند که نتیجه نداد.
اشتباه اساسی دیگر، ترورمنظم رهبران و فرماندهان جمیعت اسلامی بود که به امید یک سویه سازی ساخت قدرت سیاسی، از شش سال پیش در دستور کار حکومت کرزی و استخبارات منطقه قرار گرفت. بحرانی که از همان زمان به طور زیرزمینی قوام می گرفت، بعد از آخرین اقدام ناکام برای کشتن دسته جمعی سران جمیعت و شورای نظار در تپه بادام باغ کابل التهابی شده و دیگر قابل علاج نیست.

تشکیل شورای نجات و اظهارات اخیر استاد عطا محمد نور پرده از روی محاسبات غلط، تصورات توهمی و بازی های مرگبار دسته جات نیابتی برمی دارد که در رابطه به  حفظ انحصاری قدرت وشخصی سازی سازمان های دولت شانزده سال تمام به راه غلط رفته اند. بدون شکست و ریخت دروپنجره تفکر کهنه درباره قدرت، به دشواری می توان تصور کرد که  فرصتی برای پرهیز از افتادن در دهان جهنم باقی مانده باشد.

عطا نور، برخلاف مارشال فهیم، کرزی و عبدالله سرانجام برقله اضطراب تاریخی وسرنوشت ساز ایستاد. ارگ وامریکا درنهایت، دکترعبدالله و احتمالن گلبدین حکمتیار و گروه های محلی ریزرفی درشمال را برای یکسره کردن کار عطا نور به کار می اندازند. حکومت غنی درهمیاری با امریکا و گلبدین، هنوز از رویکرد های اشتباه های قبلی دست بردار نشده اند.  دوره حکومت غنی- اتمر اثبات کرد که نظام سازی درافغانستان با مشکلات ذهنی واجتماعی همراه شده است ونظام همه پذیر با شگرد های کهنه فقط حرکت چرخ باطل بن بست را مداومت می بخشد.