-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ مرداد ۲۱, شنبه

عبور آخرین چراغ دار عدل وایستاده گی

استاد نسیم شاهد زندۀ مراحل مختلف عبور از دوزخ های رنج و استقامت، در کنار زنده یاد عبدالهادی محمودی


دکتر عبدالهادی محمودی یکی از رهبران نسل اول جنبش چپ درافغانستان در کانادا به ابدیت پیوست. سرنوشت اومانند همه ای مشعل داران جنبش شعله جاوید همان بود که زنده گی را هماره در اضطرار وانتظار به سر ببرد.

در اوایل 1359 که وی رهبری تشکیلات «ساوو» - سازمان وطنپرستان واقعی- را برعهده داشت، حین جلسه شورای رهبری از سوی عوامل خاد ردگیری و آماج ضربتی جبران ناپذیر قرار گرفت. بهترین کادرهای رهبری از جمله زنده یاد بشیر «بهمن»، دکترنجیب الله، یونس زریاب و استاد مسجدی هدایت دمادم به دام افتادند؛ و سپس شکار دانه درشت های سازمان ادامه یافت و به شمول کبیرتوخی و دکترحمیدالله سیماب ده ها تن دیگر به دام افتادند.

درین ماجرا، ظاهرن تنها کسی که ازین معرکه جان به در برده بود، شخص هادی محمودی بود. من سال ها با فعالان دست اول و میانه پایه های سازمان ساوو در زندان پلچرخی به سر بردم اما هیچ گاه برای این سوال جوابی نیافتم که دستگیری همه اعضای رهبری منهای هادی محمودی چه گونه اتفاق افتاد. همه اعضای دست چین شده از جمله اسطوره  مقاومت وعدالت- بشیربهمن- به رگبار بسته شدند. نمی دانم که دکترهادی محمودی آیا شرح آموزه ها و حوادث آن سال را به قلم کشیده است یا خیر؟
پایان عصر محمودی ها، غم انگیز است؛ اما این به معنای پایان سنت مبارزه ای که درخطی روشن تر و پایا تر از سوی شهید نام آور جنبش روشنگری و مترقی- عبدالمجید کلکانی- رهبری شد، نخواهد بود. علی رغم بسا تلاش ها و راه اندازی گفتمان های چند مرحله ای، تشکیلات ساما در همیاری با دیگرجریان های تابعه «شعله جاوید» هرگز موفق به برگزاری یک کنگره تاریخی نشدند. از نظرمن، یکی از دلایل این است که هنوز فضای مساعد برای ارزیابی سازنده و نقد خلاق از رویداد های پیچ درپیچ گذشته در میان جریان های باقی مانده درداخل و دراروپا وجود ندارد.