-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ شهریور ۱۷, جمعه

یگانه تاجک نترس درتاریخ

مسعود یک پدیده جنگی- سیاسی، نمادی از انسان باقی ماندن دراوج جنگ و خون، کوه تقوا و قدرتی بی پایان برای استفاده از اراده انسانی بود. من در دوره های مختلف از سال 1360 تا به حال، شماری از آثار مائوتسه دون، هوچی من، لینن، بوخارین، تروتسکی و چگوارا را با علاقه مندی مطالعه کرده ام. من هماره دنبال شباهت های مسعود با آن مبارزان بوده ام. درهیچ کشور اسلامی، نسخه کم وبیش تکرار برای مائوتسه دون، چه گوارا و هوچی من وجود ندارد مگر افغانستان آن هم در وجود شادروان احمد شاه مسعود. در سیاست و تاکتیک های مسعود فشرده تمام ابداعات مردان جنگ و سیاست قرن بیست به چشم می خورد. مسعود درچنین کشوری گمنام و فقیر، گرسنه و زیرپا شده، یک بنای شکوهمند و تابناک روح بشریت بود. او نخستین تاجیکی بود که از ترس نفرت داشت. غیر از مسعود هیچ تاجیکی را ندیدم که مقهور ترس و تخویف و پول پرستی نشده باشد.