-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ آبان ۲۰, شنبه

هرگاه پای طالب به کابل برسد، گلبدین را غرغره می کند


گلبدین حکمتیار با سرعتی باور نکردنی از چرخه معامله های سیاسی بیرون افتاده است.



گلبدین، جنگِ پیچیده، طولانی مدت، چند جانبه و نبرد میان حق و باطل را به امید واهی بهره برداری سیاسی، خیلی به ساده گی « جنگ قومی» قلمداد کرد. زیر آن دستار سیاه، سری پنهان است که وهم و بدعت قیری رنگی درآن لخته شده است. بدین وسیله بر قداست و پذیرش دهشت افگنی مهر تایید می گذاردو مشروعیت اردوی ملی، خون های ریخته شده مردان، زنان، کودکان و سالمندان در جنگ جاری برای بقای افغانستان را یک قلم چلیپا کشید.

آیا طالبان ازین پس لیسی های موصوف خوشحال می شوند؟

در23 سال پیش، طالبان با ورود به کابل دکترنجیب الله را اعدام کردند. هرگاه این بار پای شان به کابل برسد اولین کسی را که غرغره خواهند کرد، گلبدین خواهد بود؛ مشروط براین که پیش از دیگران به همان جایی که آمده بود علی الحساب نگریخته باشد. دلیلش این است که جنگ پرابعاد افغانستان «قومی» نیست، نبردی با کش وقوس های غافلگیرانه اپراتیفی ونیابتی ( نه بین افغان ها) میان کشورهای خارجی بازیگر است.

دربحث مذهبی، سندی انکار ناپذیر از وی در دست است که هرآدم مذهبی یا بی مذهب از دیدن آن شاخ در می آورد. حکمتیار در  سند ویدئویی انکار ناپذیر، در دوره حکومت کرزی- فهیم گفته است:

اگر در موجودیت امریکا به کابل بیایم، از امت رسول الله نباشم.

حالا این آقا درکابل حضور یافته، یک کندک مفتی ومولوی بیایند این تار جرشدۀ «عقیدتی!!» را صاف کنند. 
به خبرنگاران هم موقع نمی دهد که اندرین باب از وی سوالی بکنند. شگفت تر آن که خبرنگاران در چند نوبتی که با وی رویارویی شده اند، از ترس، ملاحظه، فراموشکاری و سهل انگاری وظیفه ای از بازگویش سخنان ثقه حکمتیار درمحضر وی پرهیز کرده اند. ازین جنس سخن ها در کارنامه های حکمتیار بسیار است و هر روز بر خشم و بیزاری مردم افزوده است.