-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ بهمن ۱, یکشنبه

بیرق نیمه افراشته نواسه خمینی علیه خامنه ای

دوران نگفتن ها و ندیدن ها سپری شده، ضعف ها را بگوئید.


حسن خمینی از خبرگزاری ایسنا بازدید کرد و در جلسه ای با هیات تحریریه این خبرگزاری طی سخنانی اشاره به نکات زیر کرد:

باقی ماندن یک رسانه بر مدار اعتماد مردم موضوع بسیار مهمی است. رسانه‌هایی را دیده‌ایم که ده‌ها برابر توانمندی ظاهری دارند اما اعتماد جامعه به آن‌ها از میان رفته است، زیرا از مدار صداقت و شجاعت خارج شده‌اند.

انصاف این است که وقتی کاری می‌کنید خود را جای همان فرد که برای او کاری می‌کنید بگذارید. یکی از بزرگان می‌گوید مدار اخلاقی بودن «خیال است»؛ یعنی خود را جای دیگران قرار دهید، چرا که اگر این کار را نکنیم نمی‌دانیم آنچه که می‌گوییم در روح و جان طرف مقابل چه تأثیری می‌گذارد. ما اگر نتوانیم خود را جای دیگران قرار دهیم نمی‌فهمیم که با حرف مان چگونه آتش به دل شخصی می‌زنیم یا با گفتن سخنی نیکو او را خوشحال می‌کنیم.

این موضوع مطرح است که ادبیات و به ویژه داستان و رمان و فیلم‌ها و کارتون‌ها در اخلاقی شدن یک جامعه نقش دارد چرا که با به تصویر کشیدن شخصیتی در این داستان‌ها و فیلم‌ها امکان هم‌ذات پنداری با آنان برای مخاطب پیش می‌آید و آن وقت متوجه می‌شود که تأثیر گفته‌هایش در یک فرد یا افراد مختلف چگونه خواهد بود.

برای خروج از هر منجلابی امید لازم است؛ پس امید را در مجموعه رسانه‌ای کشور نباید از دست دهیم که البته این به معنای پمپاژ دروغ در رسانه‌ها نیست، ولی باید این را به خود گوشزد کنیم که ما نمی‌توانیم از مرحله فعلی عبور کنیم مگر آنکه نقاط مثبت را افزایش دهیم و البته نقاط منفی را هم ببینیم، بگوییم و درصدد اصلاح آن برآییم.

معتقدم دوره «نگفتن‌ها» و «ندیدن‌ها» گذشته است و به طور جدّ باید ضعف ها را بازگو کرد، اما همه وظیفه داریم امید را در جامعه حفظ کنیم. البته باز هم باید تأکید کرد که امیدواری با خیال بافی متفاوت است.

یکی از نقاط مثبت امیدوار بودن و تفاوت آن با خیالبافی این است که خود را پشت پرده خیالبافی گم نمی‌کنیم و ضعف‌ها را نمی‌پوشانیم و دروغ را هم مطرح نمی‌کنیم؛ بلکه تلاش را بر این می‌گذاریم که اگر انتقاد می کنیم برای امید به بهسازی و بهبود است که چیزی را مطرح کنیم.

گفتن ضعف ها و سستی ها برای اینکه همه با هم به سمت برطرف کردن آنها برویم یک امراست که مطلوب و واجب است و در مقابل تبیین اشکالات به صورتی که همه را به این نتیجه برساند که هیچ راه نجاتی نیست، یک امر دیگر است و باطل است.