-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ بهمن ۱۶, دوشنبه

اتمر- استانکزی به جای مبارزه با انتحار، به جان نبیل افتاده اند!



حتی خائن ترین حکومت ها به مدافعان ملی و امنیتی خویش احترام می گذارند؛ غیراز دیسانتی های نیابتی در افغانستان




انجنیر رحمت الله نبیل افتخار مبارزه ملی علیه تروریزم پاکستان را درکارنامه های خود دارد. تلاش های خاموش او برای بقای هستی و عزت مردم افغانستان درج تاریخ اپرات امنیتی کشور است که استانکزی واتمر فاقد آن اند.


درحال حاضر، حدود شش صد دهشت افگن قابل اشد مجازات، در زندان پلچرخی به سر می برند که بخش اعظم آنان دراثر جانبازی مفرزه های عملیاتی تحت رهبری رحمت الله نبیل به دام افتاده اند. اما این چه نوع تغییری در نظام افغانستان رونما شده است که پاکستان آن قدر دست بالا پیدا می کند که دشمن استراتیژیک خود را به وسیلۀ جانشینان دشمن خود تحت نظارت می گیرد و حتی او را از رفتن به سفر «ممنوع الخروج» یا «ممنوع الدخول»  می کند.


چنین بلوا و انارشیزم دولتی درکارنامه هیچ حکومتی خائن در جهان دیده نشده است که رئیس امنیت ملی یک سرزمین درحال جنگ که در در پاسداری از اسرار ملی و حیثیتی مردم خود سرسختانه تلاش کرده و در بحرانی ترین سال های جنگ تحمیلی، درپیشگاه تاریخ آزمایش پس داده است؛ از سوی زمامدار بعدی، رئیس امنیت ملی بعدی ویک نهاد فوق العاده مشکوک به نام شورای امنیت ملی زیر نظارت قرار داده شود.


به نظر می رسد مأموریت اداره امنیت ملی چرخه معکوس به خود گرفته و خانه های تحت پوشش امنیت به آسایشگاه عناصر اجاره ای تروریست مبدل شده است. دولت باید به این سوال ساده پاسخ بدهد که موترامبولانس درهفته گذشته یک دم از کجا در قلب شهر ظهور کرد وصدها خانواده را به ماتم نشاند؟


هیچ عقل سلیمی باورنمی کند که موتر امبولانس از پاکستان حرکت کرده و با عبور از ده ها پاسگاه مرزی و درون شهری، مثل یک کابوس متحرک و غیرقابل دید به حرکت خود ادامه داده و به حساس ترین ناحیه شهر رسیده است. استانکزی واتمر اول به این سوال پاسخ بدهند و بعد، تصریح کنند که جرم رحمت الله نبیل به غیر نبرد بی امان علیه دسته جات تروریستی و پروتوکولی های آی اس آی چه چیز دیگری است که «ممنوع الخروج» یا «ممنوع الدخول» باشد؟
قانون اساسی افغانستان درین باره چه حکم می کند؟