-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۶ بهمن ۱۸, چهارشنبه

اکونومیست از بلای تازه و جنگ بعدی خبر داد

«اکونومیست»  یک روزنامه معمولی نیست، این نشریه بیش ازصد سال است که  در زمره نشریات (واقعی) برای راهنمایی سرمایه داران غربی است.




به نظر می رسد « اکونومیست» مجله بانفوذ نخبگان، خبر از بلای تازه ای می دهد که در راه است. دیگر دم زدن از کلی بافی های معمول در باره آزادی به کنار می رود و  جای آن را ترس آفرینی با طرح سناریو های هراسناک و تهدیدات جنگی خواهد گرفت.
در حلبی آبادهای کلان شهرهای آینده، زد و خورد های اجتماعی، «محله به محله»  خواهد بود.
سقوط آب و هوا، جنگسالاری، بدبختی و جنگ های مذهبی زمین را ویران خواهد کرد. اگر این ویرانی ها را بمب های اتمی بوجود می اوردند  دست کم  می توانست قابل توجیه باشد .
در هر صورت جنگی  «با وسعت و شدتی که از جنک جهانی دوم به بعد دیده نشده «، می تواند اکنون پشت در باشد. »

آنچه خواندید نقل قول هائی از اخرین فیلم آخرالزمانی هالیوود نیست، بلکه سناریوهایی است که مجله انگلیسی «اکونومیست» وقوع آنها را ممکن میداند.
موضوع اصلی شماره اخیر این مجله که تحت عنوان «جنگ بعدی» عرضه شده ، تصویریست بی اندازه بدبینانه  از جهان.
پس از خواندن این  درسنامه برخی از شهروندان به فکر افزایش ذخیره آب  در پناهگاههای خود می افتند و دولت ها به فکر پرکردن  زرادخانه های خود.
روسیه و چین بعنوان دو رقیب چنان تصویر می شوند که نباید به آنها اجازه داده شود «در منطقه نفوذخود» تبدیل به قدرت تعیین کننده شوند. چرا؟  پیام سرپوشیده و غیرمستقیم   تصویر این است: این جایگاهی است که برای امریکا رزرو شده است.
اگرجلوی روسیه و چین گرفته نشود و  آنها بتوانند از علائق خود در مناطق تحت تسلط خود دفاع کنند بیم  وقوع یک هلوکاست اتمی می رود.
طبیعی است که مسکو می خواهد اعتماد به موسسات غربی را از بین ببرد و به  جو پوپولیستی دامن بزند. برای رسیدن به این هدف  در انتخابات  نفوذ می کند  و با بکار بردن «Bot و ترول» در شبکه های اجتماعی بر خشم و پیشداوری دامن می زند.
نشریه مذکور بعنوان پاد زهر و برای «پیشگیری» از دستکاری در افکار عمومی  پیشنهاد می کند همکاری فنی با موسسات فنی و با ارتش نزدیکترشود. ابزار محدود ساختن امکانات حریف های جهانی افزایش شدید بودجه نظامی است.
«اکونومیست»  یک روزنامه معمولی نیست، این نشریه بیش ازصد سال است که  در زمره نشریات (واقعی) برای راهنمایی سرمایه داران غربی است. سرمشقی که دبیران این نشریه ارائه می کنند اندک زمانی بعد در بسیاری از روزنامه های غربی منعکس می شود. احتمالا باید در انتظار موجی از روزنامه نگاری آخرالزمانی باشیم.


اکونومیست بجای سخن گفتن از دموکراسی و حقوق بشر با توسل دور از عقل به هول و هراس ها  دست بدامن ترساندن و ایجاد وحشت می شود و به نظامیگری روی می آورد و خواستار ارعاب بیرحمانه سرسپردگان  بد عهد شده است. آنچه تازگی دارد بیان بی پرده و صریح همین سخن است. این لحن «صادقانه» ممکن است به این معنی باشد که کلی بافی های تکراری در باره آزادی در پروپاگاندای غربی چنان سوده و فرسوده شده اند که دیگر آن را کارآمد نمی دانند. دست کم، ریا کاری رسانه ای، و دفاع از» ارزش ها » به زور  بمب  و جهاد، می تواند ارام ارام به ته خط برسد.
 حالا «اکونومیست» می خواهد خلاء موجود را که موجب فرار از مرکز برخی از متحدان ایالات متحده  شده است با تزریق داروی تازۀ خود پرکند، یعنی به پیروی از موعظه ماکیاول با توسل به تهدید صریح. ماکیاول گفته است: مخوف بودن خیلی بی خطرتر از محبوب بودن است. اگر آدمی مجبور به انتخاب یکی از این دو باشد، باید اولی را انتخاب کند.