-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ اردیبهشت ۱۷, دوشنبه

ائتلاف انقره، یک تریلر سیاسی است؛ نه کابین رهبری

ائتلاف سیاسی انقره، همان طوری که از نامش قابل استفهام است، تا زمان تجزیه یا ختم مأموریت، فاقد زعیم خواهد بود.




ازترکیب اعضای ائتلاف ملی که در ترکیه تأسیس شد، این نکته فهمیده می شود که این دسته در موقعیتی قرار ندارد که به نماینده گی از مجمع خود، یک نامزد مشخص و کمربستۀ انتخاباتی را به میدان بیاورد. این ائتلاف، ائتلاف سیاسیون سرخورده است که از دور دسترخوان قدرت دور نگهداشته شده اند.

ظاهر قدیر، لالی، همایون و دکتر انورالحق احدی، اولاً قانع به ردیف دوم ( معاون اول) ضیاء مسعود یا استاد عطا نخواهند بود. آن ها زیرچتر ائتلاف با دوستم وعطا آمده اند تا با دانه درشت های انتخاباتی پشتون ها به مقابله برخاسته و ازین طریق برای خود جایی در جرگه قدرت سیاسی پیدا کنند. هرگاه این مجمع، به اضافه دو معاون رسمی، یک تشکیلات فالتو را تحت نام «ریاست اجرائیه» در نظر بگیرند؛ سیاستگران پشتون احتمالن به منظور صف آرایی نوبتی برای تقرب به ارگ به شکل تاکتیکی حاضر به پذیرش معاونت اول خواهند شد.

هرگاه جنرال دوستم و عطا نور به این اجماع برسند که انور الحق احدی را به زعامت سیاسی آینده بالا بکشند، بازهم از گرفتن قدرت سیاسی فرسنگ ها فاصله می داشته باشند. پشتون ها، شخصیت های متنفذ و سرشناس دیگری دارد که پیشگام این معرکه اند و به زودی ورق بازی را به میدان می اندازند. شرط رئیس جمهور شدن پشتون یا غیر پشتون این است که از اعتماد کامل امریکا و اروپا برخوردار باشد. ائتلاف ترکیه، به اردوگاه رقیب امریکا گرایش دارد و دربهترین حالت می تواند دربخشی از دولت سهمی داده شود؛ نه آن که دم و دستگاه سیاست داخلی وخارجی به آن ها واگذار شود.

ائتلاف ملی در انقره، یک تریلر است که هدفش رسیدن مستقیم به ریاست جمهوری نیست؛ بلکه درجریان معامله و تفاهم های بعدی، خودش را به کابین سرنشینان قدرت اصلی متصل خواهد کرد. تا رسیدن به آن فرصت، این ائتلاف، نقش یک جریان فشار و رژه روی را به دوش می گیرد و سعی خواهد کرد که اسم تبلیغاتی « بانک رأی» را به سینه بیاویزد. تا این دم، ما با یک جمع فاقد اجماع نهایی رو به رو هستیم که امکان دارد بعد از تماس و تصادم با آزمون های آتی، ناگهان، این کشتی نو ساخت، داوطللبانه به خود شکنی اقدام کرده و هر بدنۀ ان، به دسته جات قوی تر ملحق خواهد شد. درین میان، دست کم ضیاء مسعود و جنرال دوستم اثبات کرده اند که حضور آن ها در هر ائتلاف یا جبهه ای سیاسی، به معنای درون شکنی و فروپاشی همان جبهه و ائتلاف است و کارش هرگز به سامان نخواهد رسید.