-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ اردیبهشت ۲۱, جمعه

تهدید پنجشیر/ درنگی بر قطعنامه معترضان پنجشیر


پنجشیری ها هنوز به جای رسیده گی به هدف عاجل، به سوی آدرس های دورتر انگشت تکان می دهند تا از رویارویی با بحران اصلی خود را «بچ» کنند.




متعرضان در پنجشیر به تاریخ ۱۹ ثور، در یگانه جاده اصلی آن ولایت، علیه سیاست ارگ راه پیمایی کردند که سوال برانگیز است.
چرا؟
حفیظ منصور سال ها پیش در زمان تصویب قانون اساسی کتابی نوشت و گلو پاره کرد که در قانون اساسی ۵۲ مورد تخلف شده است.  اما کسی  از  جمع نویسنده گان، سیاسیون، تاجران، مقامات ارشد دولتی پنجشیری و ... به بروت وی پیاز میده نکردند. آیا یافته های منصور همان « کودتای هویتی» نبود؟

افزون برین، پنجشیر هیچ گاه درعکس العمل به سرود ملی،  ترور های سریالی از جمله جنرال داوود، مولانا سید خیل، استاد ربانی و ده ها فرمانده نظامی جنبش مقاومت دست به تظاهرات علیه دولت نزد. این بار چه اتفاق افتاد؟

وقتی گلوله های داغ  سینه های جوانان معترض در خیمه تحصن واقع چهار راه زنبق کابل را سوراخ می کرد، و به امر گل نبی احمد زی و داوود تره خیل تانک هاموی از روی سینه های شان رد می شد؛ معترضان خشمگین پنجشیر کجا بودند که صدای شان در نیامد؟

علاوه برین، در قطعنامه راه پیمایان، تهدید های جدی عنوانی حکومت کابل مطرح شد و کلمات «پرتگاه و نابودی» به کار رفته است. حتی گفته شده که  «وحدت ملی برای ما ارزش نخواهد داشت». این چنین تهدید ها شاید از نظر آن ها در نهایت، حرف روی کاغذ درنظر آید؛ اما گیرنده گان این پیام، ماندن والای قطعنامه نویسان نخواهند بود و از همین حالا علیه شان برنامه می ریزند تا به کمک «بزرگان» معادله آفرین که شهرت شان به همه معلوم است، کار شان را یک طرفه کنند.

امریکایی ها به علت نزدیکی پنجشیر به حوزه پایگاه بگرام و اهمیت جنگی این دره، بسیار به مسآله حساس اند و باید درین زمینه با تحلیل و سنجش خردمندانه حرکت صورت گیرد.

قطعنامه نگاران لابد از یاد نبرده اند که مثلث عبدالله، فهیم و قانونی، در ازاء مستمری و جیب خرجی، تحت نام حفظ وحدت ملی، از همان سال های سقوط طالبان به بعد، تمام دم و دستگاه قدرت را به طرفداران مغزی طالب تحویل دادند و حتی فهیم صریح تر از دیگران از خود ویدئو به میراث گذاشته و اتمام حجت کرده که حکومت و دولت پیش ما امانت بود و ما امانت را به صاحب اصلی اش برگرداندیم!! 

 حالا نیز، از عبدالله شروع، تا قانونی و امرالله و جنرال جرئت به همان خط تعیین شده وفادار اند. پس معلوم می شود که جنبش دادخواهی در پنجشیر، موانع اصلی داخلی را دور زده و به جای علت، معلول را هدف گرفته است. 
اگر این کمپاین ماهیت حقیقی دارد چرا رهبر و اعضای آن، خود را به مردم معرفی نمی کنند. اگر معرفی نمی کنند، معلوم است که همان افراد قبلی در پسِ صحنه قرار دارند؛ همان هایی که به حریف قدرت که در تقسیم بندی دولتی، سهم شان را کسر کرده، پیام می دهند که نیروی ایجاد چالش هنوز در اختیار آن ها قرار دارد. تردیدی نیست که در تظاهرات پنجشیر بهترین سیما های فرهیخته و سالم اندیش حضور داشتند؛ اما نباید انرژی های آنان دو باره از سوی محافظه کاران معامله گر به گرو برود. برای اثبات این نکته بیائید قبل از آن که از «گزینه های مختلف» استفاده شود، به یک آزمون ساده اقدام کنید. 
درماده هفت قطعنامه آمده است: ریاست اجرایی باید توزیع شناسنامه های برقی را به اساس مصوبه سال 1393 شورای ملی در قصر سپیدار برای شهروندان آغاز نماید.
 هرگاه عبدالله در تحقق تنها همین ماده، شما را از نخ لفظ و وعده صرف نیاویزد، و با شما مطابق همین مطالبه ای ماده هفت تا آخر همراهی کند، من پیشاپیش، از همه شما به خاطر نوشتن همین متن انتقادی صد بار پوزش خواهم طلبید.