-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ تیر ۵, سه‌شنبه

حکومت نمی گذارد اردو با طالبان و داعش بجنگد

تکه هایی از گفتار احمد ضیاء مسعود با سپوتنیک



وقتی که من به ولایت‌های شمال کشور رفتم و با فرماندهان صحبت کردم با سربازان صحبت کردم همه اینان شکایت داشتند که پالیسی حکومت قسمی است که مارا نمی‌گذارند که در برابر طالبان و داعش درست جنگ کنیم. این فرماندهان و سربازان میگفتند که حتی مهمات کافی هم در اختیار آنان قرار داده نمی‌شود که جنگ را در محلات شان درست به پیش ببرند، وقتی من این موارد را به حکومت گفتم ولی حکومت برایم می‌گفتند که نخیر چنین نیست در حالیکه همین بررسی های من درست بوده و همین حالا هم همین قسم است و اکنون پالیسی حکومت این است که نمیخواهد در برابر طالب جنگ بکند و گروه‌های تروریستی را میخواهند برای تداوم جنگ در کنار خود داشته باشند. بخاطر تداوم جنگ‌ها حکومت افغانستان یک برنامه قومی دارد و می‌خواهند که طالبان را به‌حیث یک گروه نظامی در کنار خود داشته باشند. حتی حکومت می‌خواهد با نفوذ طالبان در ولایت‌های شمالی کشور بافت‌های اجتماعی مردم را تغییر بدهند. در ولایت های تخار، فاریاب، بغلان، که (تداوم جنگ) سبب مهاجرت های زیاد مردم از این مناطق گردیده است و این یگانه هدف و سیاست‌ عقب‌ماندهٔ قومی این حکومت می‌باشد.
در اصل این حکومت (وحدت ملی) برای سرکوب طالبان و داعش و دیگر گروپ های تروریستی هیچگونه اراده سیاسی ندارد، زیرا در بعضی جای‌ها ملاحضات قومی برای این‌ها مطرح می‌شود و در بعضی جاهای دیگر هم ملاحضات کشورهای بیرونی مطرح می‌گردد، قسمی که شما پرسیدید انتقادات ما هم بالای حکومت همین بوده و بیرون شدن من هم از حکومت (دلیلش) همین بوده که من می گفتم پالیسی‌های شما این نیست که تروریزم را سرکوب کنید، یعنی بین این گروپ‌های تروریستی و حکومت ما یک نوع تعاملاتی وجود دارد که این خیلی خطرناک است.
آیا مجاهدین سابق در گفتگوهای مستقیم یا غیرمستقیم صلح با طالبان نقش دارند؟

قطعاً نخیر. مثلاً ما حزب جمعیت هستیم و خبر نداریم و این مذاکرات پنهانی هیچگاه نتیجه مثبتی در قبال نخواهد داشت، مذاکره با کی؟ مثلاً طالبان ادعای قدرت دارند و کسانیکه در حکومت هم استند ادعای قدرت دارند. از کسانی‌که در گذشته مخالفین اصلی طالبان بودند کسی (حکومت) مشوره نمیگیرد، بناً ما چگونه بتوانیم صلح به وجود بیاوریم؟ زیرا طالبان همین حالا میگویند که حق و حاکمیت را در افغانستان ما داریم نه این حکومت، پس لازم است تا تمامی گروهای درگیر باهم نشسته و به نقاط مشترک همدیگر احترام بگذارند تا به صلح برسیم.
متاسفانه در انتخابات هیچگونه شفافیتی وجود ندارد (نخواهد داشت)، همین اکنون ۱۰ ملیون تذکره چاپ شده است و شورای امنیت بالای ریاست ثبت و احوال نفوس امر می‌دهد که برای فلان شخص ۵ هزار قطعه تذکره و یا ۱۰ هزار تذکره بدهید، و این افراد به محلات و ولسوالی‌ها میروند و با استفاده از نام‌های مستعار استیکرهای ثبت انتخاباتی نصب میکنند و این همه آمادگی است برای یک تقلب گسترده. حکومت میخواهد که از طریق همین تقلب در پارلمان آینده کشور حق اکثریت را پیدا کرده تا پارلمان برای انتخابات ریاست جمهوری آینده تصمیم بگیرد. این حکومت مشروعیت خود را از دست داده است و پایگاه مردمی ندارد به همین دلیل حاضر نمیشود که به یک انتخابات شفاف شامل شده یا انتخابات شفاف را برگزار کند به همین دلیل حکومت مجبور است که تقلب بکند، و این تقلب حکومت کشور را به سوی یک بحران بزرگ سوق میدهد.