-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ تیر ۴, دوشنبه

صلح یک طرفه، گذار به جنگ همه جانبه است

نیروی داخلی که به طالب در میدان جنگ جواب می داد، از نظر سیاسی فلج شده و ابتکار جبهات جنگ را نیز از دست داده است. 




پروژۀ جاری برای تأمین صلح و سازش درافغانستان که در دستور کار قرار گرفته، «افغانستان شمول» نیست. دکترغنی، هم از منظر داخلی و هم به لحاظ منافع خارجی، فرمایش یک طرف جنگ را عملی می کند و این روند ظاهراً در جاده یک طرفه روان است. سکوت مشکوکی که حالا جاری است دوام نخواهد کرد.
از قراین بر می آید که این جاده یک طرفه را امتداد می دهند تا دیده شود در کجا متوقف ساخته خواهد شد. البته تردیدی نیست که متوقف ساخته خواهد شد.
جنگ سوریه به خرج عربستان و امارات، مستقیم به افغانستان درحال «انتقال» است. مجموعه نیروی های داخلی که به طالب و القاعده در میدان جنگ جواب می داد، از نظر سیاسی فلج شده و ابتکار جبهات جنگ را نیز از دست داده اند. امکان دارد که این نیروهای خشن و غایب، سرانجام مجبور به جنگیدن با دولت و خارجی ها شوند. هیچ عقل سالمی نمی تواند قبول کند که این اجندا بر مصداق ( هم کوزه خر، هم کوزه فروش و هم گل کوزه) برای امریکا، پاکستان و عربستان عاقبت بی درد سر به بار آورد. این روند دیر یا زود به گونه ای فوق العاده خشن، در نیمه راه درهم شکسته شده و حتی خطر جنگ مستقیم بین کشور ها را به دنبال خواهد داشت. معلوم است که این صلح، به خاطر آماده گی حمله چند جانبه علیه ایران به راه افتاده است.
از وضعیت این طور استنباط می شود که راه سومی را نه طالب قبول دارد، نه تیم ارگ و نه طراحان خارجی پروژه.
شکست و درهم پیچی این طومار، دقیقاً از همین مسأله منشاء می گیرد.
آنچه آغاز شده، مجموعه مشوق های تحفه شده به نفع پاکستان است.  نشانه ای از دادن امتیاز به مردم افغانستان در آن دیده نمی شود. این صلح، ممکن است یک وقفه ای شوک آور ایجاد کند اما جاده ای به سوی ثبات ملی و پایدار صاف نمی کند. دلیلش این است که ابتکار مذاکره و تفاهم ملی در دست جناح هایی قرار ندارد که با هم جنگیده و می جنگند. اردوگاه ضد طالب و القاعده، به طور آشکار درحاشیه کشیده شده است؛ فقط یک طرف منازعه، به عنوان قهرمان میدان فرض شده است.

 کشورهایی که از نظر تاریخی، جنگ را با سرنوشت افغانستان گره زده اند؛ اکنون صلح موقتی به هدف فراهم آوری یک تنفس کوتاه را تدارک می کنند تا جنگ اصلی را آغاز کنند.  تغییر جنگ با شعار صلح به یک جنگ دیگر، خانه پشتون، تاجک، هزاره و ... به یک اندازه و این بار، از سر ویران خواهد کرد. امریکا دربرابر پاکستان شکست خورده، اما این شکست را به حساب شکست استراتیژیک افغانستان نمی تواند بر تاریخ ما تحمیل کند.