-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ مرداد ۲, سه‌شنبه

شورای نجات رئیس جمهور می پالد


شورای نجات هر اندازه پوزیشن بگیرد، دنبال مقام ریاست جمهوری نیست؛ درجستجوی یک رئیس جمهور است تا معاونیت و ولایت بگیرد.



در افغانستان تحت قیمومیت قدرت های جهانی، شرط اصلی این نیست که یک رئیس جمهور باید و حتماً از طرف توده ها انتخاب شود؛ او اول باید از سوی متحدانی که هزینه انتخابات را تأمین می کنند؛ تصویب شده باشد؛ اما کسی به ارگ راه می یابد که  اعداد و فیصدی نشان دهد که وی بالاتر از پنجاه در صد رأی برده است. دربحرانی ترین وضعیت که هیچ چیزی، در هیچ جایی، در هیچ شرایطی، سرجای اصلی اش قرار ندارد، قرار نیست، الزاماً و حکماً مشروعیت یک رئیس جمهور از درون صندوق ها بیرون بیاید و گواهی دهد که فیصدی مورد نظر پوره شده است.

رئیس جمهور آینده بازهم از روی یک ترکیب ( بر مصداق نه سیخ بسوزد، نه کباب) و یک اجماع ( نه مردمی) بل از دلِ اجماع بازیگران داخلی و خارجی روی صحنه می آید. مردم و احزاب سیاسی از سیاه بازی های خطرناک و ضد ملی غنی- اتمر به حدی بیزار و ترسنده شده اند که بی هیچ کج تابی، به دور یک چهره ای گرد خواهند آمد که کسی باشد تکرار حامد کرزی؛ اما نه خود کرزی.

کسی می آید که لااقل مرداری های غنی- اتمر را مکرر نکند؛ که هزینه اش هم برای افغانستان و هم برای امریکا خیلی بالا برود. ورنه، این ذوات، ( غنی- اتمر) نور چشم جامعه جهانی اند؛ فقط در مدیریت داخلی، زیر چرخ تاریخ شدند و یا لازم دیده شد که زود تر تاریخ مصرف خود را سپری کنند. حال بسیاری ها شاید احساس کنند که رئیس جمهوری آینده از محفل «شورای نجات» سر بر خواهد آورد. این یک اشتباه کلان و تکراری است. این محور، ( شورای نجات) نه از نگاه قومی یک دست است؛ نه از نظر سیاسی؛ نه از منظر اهدافی که هماره دنبال کرده اند. وقتی همه امور بر منوال خواهشات شان جریان داشت؛نه «شورایی» در کار بود، نه شعار برای «نجات». در آن زمان به باور آن ها همه چیز، خود به خود شورایی بود و همه چیز نجات یافته بود.

مهم ترین نکته این است که شورای نجات، انتخاب جامعه جهانی نیست. هرقدر خود را به دنیا «متحد استراتیژیک» معرفی کنند؛ در بهترین حالت، یک متحد موسمی به شمار می آیند. این ها به یک گردانندۀ پشتون تبار ضرورت حیاتی دارند. چنین گرداننده ای که جریان های مختلف را دور خود جمع کند، حاجی حمید لالی، یا ظاهر قدیر نیست؛ حامد کرزی هم نیست؛ امریکا دو باره اجازه نمی دهد که یخن گیری های چند سال پیش کرزی دو باره تکرار شود.

شورای نجات وقت کمی در اختیار دارد تا دنبال آدرس اصلی برود؛ محکوم است که یک آدرس به صرفه برای خود دست و پا کند؛ ورنه، امریکا همین غنی- اتمر را برای پنج سال دیگر روی شانه های شان سوار خواهد کرد. تازه ترین تصویر نشان می دهد که همه دست به دامن استاد سیاف شده اند؛ ظاهراً فهمیده اند که راه ارگ از پغمان می گذرد. چرا که شیخ السفراء جان باس گاه گاه به زیارت شیخ می رود.