-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

جستجوی این وبلاگ

۱۳۹۷ تیر ۱۹, سه‌شنبه

جنگ وحکمروایی برای تاجکان، منشاء ذاتی ندارد

تاریخ افغانستان گواهی می دهد که تاجک ها، مقاومت و جنگیدن را از نظر تاریخی، از پشتون ها و ازبک ها آموخته اند.
تاجک اغلب، زیر قوماندۀ پشتون ها وترک تبار ها جنگیده است. خصوصاً بیش از سه صد سال است که پشتون وتاجک در هر جنگی، چه درهند، چه در بلخ قرن هجده، و چه در خراسان غربی، درکنار هم و مشترک در میدان های جنگ در گردش بوده اند. اما فرهنگ جنگ و مقاومت شادروان احمد شاه مسعود از نظر سبک و شگرد هایش، یک پدیدۀ جدید و استثنایی در تاریخ معاصر افغانستان بود. تاجک، نسبت به ازبک و پشتون، استعداد و تمایل به سلطه و حفظ آن ندارد. از همین رو، میراث مسعود زود تر از آن چه پنداشته می شد، رو به فراموشی دارد.
 تاجک بالذات و از نظر تاریخی- فرهنگی، جماعت جنگی نیست؛ جماعت گذاره در چهارچوب مقرره های شهری- دیوانی است. به همین سبب، فرهنگ حکومت مداری وسلطه را فرا نگرفته است. تاجک هماره در تاریخ اجرا کنندۀ بی خطر به حساب می رفته است و به دشمنی تحریک آمیز با هیچ یک از رده های تباری نیاز ندارد. در حال حاضر و آینده، هرگاه تاجک دو باره خوی ملیتاریستی به خود بگیرد، به حکم یک معجزه خواهد بود.